Strony

▼

niedziela, 15 listopada 2026

Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie – Wiktoria Korzeniewska, ilustracje Agnieszka Futa


Tytuł: "Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie"
Autor: Wiktoria Korzeniewska
Ilustracje: Agnieszka Futa
Gatunek: komiks, slavic book
Liczba stron: 128
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Moja ocena: 6/6 

Czas tak szybko biegnie, że ani się obejrzymy, jak nadejdzie zima. A wraz z zimą co? Czas pokaże, czy będzie śnieg i mróz szczypiący w nosy. Niezależnie od tego, warto się przygotować na nadchodzący czas i poznać zwyczaje naszych przodków.

A jest czego się dowiadywać! Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego pod wigilijnym obrusem układamy sianko? Skąd wziął się zwyczaj pozostawiania dodatkowego nakrycia przy stole? Co wspólnego z zimowymi świętami mają wilki, Weles i Szczodre Gody? I kim byli tajemniczy wędrowni dziadowie?

Na te i wiele innych pytań odpowiada komiks „Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie” Wiktorii Korzeniewskiej z ilustracjami Agnieszki Futy.

Przewodnikami po świecie dawnych wierzeń stają się dzieci, Marzenka i Leszek, które dzięki opowieściom dziadka odkrywają zapomniane tradycje i obrzędy związane z zimą. Wspólnie zaglądamy do świata naszych przodków, poznajemy znaczenie przesilenia zimowego, Szczodrych Godów, kolędniczych zwyczajów i symboliki towarzyszącej najdłuższym nocom w roku.

Ogromnym atutem tej publikacji jest sposób przekazywania wiedzy. Zamiast suchego wykładu historycznego otrzymujemy barwną opowieść, która zachęca do zadawania pytań i odkrywania kolejnych tajemnic. Co ważne, komiks nie ogranicza się do przedstawienia dawnych obrzędów. Pokazuje również, jak wiele z nich przetrwało w naszych współczesnych zwyczajach, choć często nie pamiętamy już ich pierwotnego znaczenia.

Szczególnie spodobało mi się połączenie opowieści z praktycznymi ciekawostkami. Czytelnicy znajdą tu inspiracje do własnoręcznego przygotowania tradycyjnych ozdób, poznają dawne sposoby dekorowania domów, a nawet przepisy na słowiańskie przysmaki. Dzięki temu lektura może przerodzić się w prawdziwą rodzinną przygodę!

Na osobną uwagę zasługują ilustracje Agnieszki Futy. Pełne szczegółów, ludowych motywów i zimowego nastroju doskonale oddają charakter opisywanego świata. Pomagają wyobrazić sobie dawne obrzędy, tajemnicze postacie i życie naszych przodków. To właśnie warstwa graficzna sprawia, że publikacja może zainteresować również tych młodych czytelników, którzy nie zawsze chętnie sięgają po książki popularnonaukowe.

Nie jest to jednak wyłącznie lekka historyjka obrazkowa. Komiks zawiera sporo informacji, ciekawostek i objaśnień, dlatego młodszym dzieciom przyda się towarzystwo dorosłego. Wspólne czytanie będzie zresztą doskonałą okazją do rozmów o rodzinnych tradycjach, dawnych wierzeniach i kulturze Słowian. Bogactwo instrukcji wykonania świątecznych dekoracji i dań pozwoli na spędzenie razem wielu godzin w rodzinnej atmosferze.

Komiks polecam dzieciom ciekawym świata, miłośnikom mitologii słowiańskiej, legend i rodzimego folkloru, ale również dorosłym, którzy chcieliby odkryć na nowo znaczenie zwyczajów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. To także świetna propozycja do szkolnej biblioteki i inspiracja do zajęć poświęconych słowiańskim tradycjom.

„Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie” to coś więcej niż opowieść o zimie. To zaproszenie do odkrywania naszych korzeni i przypomnienie, że za wieloma zwyczajami, które pielęgnujemy do dziś, kryją się niezwykłe historie.

Bo może warto w tym roku, zanim zasiądziemy do wigilijnego stołu, przypomnieć sobie, jak robili to nasi przodkowie?






Za możliwość przeczytania komiksu dziękuję wydawnictwu Nasza Księgarnia

"Sen o Szepczącym Lesie" Dagmara Zielant-Woś - recenzja


Tytuł: "Sen o Szepczącym Lesie"
Autor: Dagmara Zielant-Woś
Gatunek: słowiańskie fantasy
Liczba stron: 496  
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Moja ocena: 6/6

A gdyby tak rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady? Ale nie po to, żeby tylko odpocząć od codzienności… lecz po to, by odkryć, że świat jest znacznie bardziej magiczny, niż mogłoby się wydawać.

Dragomira, ambitna prawniczka z Warszawy, ma dosyć życia podporządkowanego pracy i oczekiwaniom innych, a szczególnie apodyktycznemu ojcu. Kiedy los zmusza ją do zatrzymania się, za namową babci Nawojki wyjeżdża do niewielkiej bieszczadzkiej miejscowości Orańce. Nie przypuszcza, że ten wyjazd stanie się początkiem niezwykłej przygody, która odmieni nie tylko jej codzienność, ale również sposób postrzegania samej siebie. Okazuje się bowiem, że rodzinne korzenie skrywają tajemnice, a słowiańskie wierzenia wcale nie należą wyłącznie do przeszłości.

Dagmara Zielant-Woś zaprasza nas do świata, w którym pradawni bogowie, czarownice, duchy i magiczne stworzenia sąsiadują ze współczesnością. Bieszczadzki las nie jest tu jedynie malowniczym tłem wydarzeń. To miejsce pełne sekretów, niedopowiedzeń i niezwykłej energii, w którym przeszłość potrafi upomnieć się o teraźniejszość.

Największą siłą tej powieści jest dla mnie połączenie słowiańskiej mitologii z historią o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, o odkrywaniu prawdziwego ja. Pod warstwą magii kryje się bowiem bardzo ludzka opowieść o wypaleniu zawodowym, trudnych relacjach rodzinnych, presji otoczenia i odwadze, by wreszcie zacząć żyć na własnych zasadach. Na uwagę zasługuje również wątek tajemnic z przeszłości, który dodaje historii nuty melancholii i niepokoju. To zdecydowanie moje ulubione połączenie w takich powieściach: słowiańskość i tajemnica z przeszłości!

To książka, która nie wymaga od czytelnika nieustannego napięcia, jednak rozgrywające się wydarzenia bardzo szybko wciągają w swój wir, co sprawia, że trudno jest odłożyć tę historię na później. Pozwala zanurzyć się w wykreowanym świecie, poznawać jego mieszkańców i odkrywać kolejne elementy słowiańskiej rzeczywistości. Nie brakuje tu również romantycznego wątku i odrobiny humoru. 

Komu ją polecam? Przede wszystkim miłośnikom słowiańskich wierzeń, rodzimego folkloru, fantastyki osadzonej w polskich realiach i opowieści, w których magia przeplata się z codziennym życiem. To również propozycja dla tych, którzy lubią historie o nowych początkach, rodzinnych tajemnicach i odkrywaniu własnej tożsamości. Po tej lekturze można spojrzeć na zwyczajny las nieco inaczej. Bo kto wie, czy między drzewami naprawdę panuje cisza? Może coś właśnie szepcze…

„Sen o Szepczącym Lesie” to zaproszenie do świata, w którym dawne wierzenia wciąż żyją, a czasami największą magią okazuje się odwaga, by zmienić własne życie.


Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka


wtorek, 3 listopada 2026

"Czoran" Mateusz Kossakowski - recenzja

Tytuł: "Czoran"
Autor: Mateusz Kossakowski
Gatunek: weird fiction
Liczba stron: 501
Wydawnictwo: KMH Media Group

Nie będę udawać, że zrozumiałam sens tej powieści. Nie zrozumiałam. Liczyłam na sporą dawkę grozy, bo tak obiecywał opis. Jednak gatunek weird fiction to zupełnie nie mój klimat, dlatego może nie odczułam tych emocji, na które liczyłam. To chyba nie takie emocje miały być. Groza kojarzy mi się z lękiem, przerażeniem, które po mocnej lekturze sprawia, że nie idzie się ze strachu po ciemku do toalety albo wyobraźnia podsuwa wizję potwora ukrywającego się pod łóżkiem, a każdy niespodziewany dźwięk wywołuje gęsią skórkę. Nie doświadczyłam tego podczas lektury.

"Czoran" to mieszanka surrealizmu, absurdu i baśni. Fabuła składa się z wydarzeń, które absolutnie nie mogłyby mieć miejsca w realnym świecie. Świat stworzony przez autora zamieszkują nie tylko ludzie, ale także mysz czy niedźwiedzica, które również mają swoje miejsce w tej historii. Nie do końca załapałam, jakie, ale starałam się bardzo. Czytając kolejne rozdziały, czekałam na wyjaśnienie wątków, jednak ostatecznie doszłam do wniosku, że z tą historią nie będzie tak prosto. Tu po prostu nie ma typowego rozwiązania wątków. Tu w ogóle nie ma nic typowego, czego można się spodziewać w thrillerze, kryminale czy obyczajówce. Spodziewajcie się zatem niespodziewanego. 

Autor w wielu miejscach bawi się tekstem, przez co momentami nie wiadomo, kto wypowiada kolejne kwestie i czy w ogóle są wypowiedziane na głos, czy czyichś w myślach. Przyznam, że nie przypadł mi ten zabieg do gustu. Zwracam uwagę na błędy w tekście czy na niewłaściwy układ dialogów, a jeśli coś jest niezgodne ze sztuką redaktorską, wybija mnie to z rytmu. Było to dla mnie zatem dość trudne doświadczenie, wymagające dużej dawki cierpliwości :)

Ponieważ nie jest to mój gatunek i nie udało mi się wczuć w klimat ani zrozumieć zamysłu autora, nie mogę wystawić oceny. Uważam, że po prostu nie powinnam, bo nie można oceniać - ani pozytywnie, ani negatywnie - czegoś, czego się nie rozumie :)

Jeśli nie wiecie, czy ten gatunek jest Wam bliski, warto sprawdzić. Sięgnijcie po tę książkę i sami przekonajcie się, jak daleko potraficie odejść od ścieżki realizmu. 


Za możliwość przeczytania książki dziękuję Autorowi