Strony
niedziela, 15 listopada 2026
Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie – Wiktoria Korzeniewska, ilustracje Agnieszka Futa
"Sen o Szepczącym Lesie" Dagmara Zielant-Woś - recenzja
wtorek, 3 listopada 2026
"Czoran" Mateusz Kossakowski - recenzja
Nie będę udawać, że zrozumiałam sens tej powieści. Nie zrozumiałam. Liczyłam na sporą dawkę grozy, bo tak obiecywał opis. Jednak gatunek weird fiction to zupełnie nie mój klimat, dlatego może nie odczułam tych emocji, na które liczyłam. To chyba nie takie emocje miały być. Groza kojarzy mi się z lękiem, przerażeniem, które po mocnej lekturze sprawia, że nie idzie się ze strachu po ciemku do toalety albo wyobraźnia podsuwa wizję potwora ukrywającego się pod łóżkiem, a każdy niespodziewany dźwięk wywołuje gęsią skórkę. Nie doświadczyłam tego podczas lektury.
"Czoran" to mieszanka surrealizmu, absurdu i baśni. Fabuła składa się z wydarzeń, które absolutnie nie mogłyby mieć miejsca w realnym świecie. Świat stworzony przez autora zamieszkują nie tylko ludzie, ale także mysz czy niedźwiedzica, które również mają swoje miejsce w tej historii. Nie do końca załapałam, jakie, ale starałam się bardzo. Czytając kolejne rozdziały, czekałam na wyjaśnienie wątków, jednak ostatecznie doszłam do wniosku, że z tą historią nie będzie tak prosto. Tu po prostu nie ma typowego rozwiązania wątków. Tu w ogóle nie ma nic typowego, czego można się spodziewać w thrillerze, kryminale czy obyczajówce. Spodziewajcie się zatem niespodziewanego.
Autor w wielu miejscach bawi się tekstem, przez co momentami nie wiadomo, kto wypowiada kolejne kwestie i czy w ogóle są wypowiedziane na głos, czy czyichś w myślach. Przyznam, że nie przypadł mi ten zabieg do gustu. Zwracam uwagę na błędy w tekście czy na niewłaściwy układ dialogów, a jeśli coś jest niezgodne ze sztuką redaktorską, wybija mnie to z rytmu. Było to dla mnie zatem dość trudne doświadczenie, wymagające dużej dawki cierpliwości :)
Ponieważ nie jest to mój gatunek i nie udało mi się wczuć w klimat ani zrozumieć zamysłu autora, nie mogę wystawić oceny. Uważam, że po prostu nie powinnam, bo nie można oceniać - ani pozytywnie, ani negatywnie - czegoś, czego się nie rozumie :)
Jeśli nie wiecie, czy ten gatunek jest Wam bliski, warto sprawdzić. Sięgnijcie po tę książkę i sami przekonajcie się, jak daleko potraficie odejść od ścieżki realizmu.
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Autorowi
czwartek, 15 października 2026
„Zima o poranku” Janina Bauman - recenzja
niedziela, 4 października 2026
"Dom smutku" Tomasz J. Nowak - recenzja
Moja ocena: 5/6
"Dom smutku" to debiutancka powieść Tomasza J. Nowaka. Okładka sugeruje mroczne klimaty i tak jest faktycznie, ponieważ gatunkowo książka ta oscyluje w okolicach horroru i powieści grozy. Czy autorowi udało się stworzyć historię przerażającą i trzymającą w napięciu?
Bernard Rosiak pasjonuje się urbexem, czyli w skrócie eksploruje opuszczone budynki, co nie zawsze jest bezpiecznym zajęciem. Podczas wyjazdów towarzyszy mu koleżanka, Weronika. Z nakręconych materiałów Ben tworzy filmy, które publikuje na kanale YT. Kiedy pewnego dnia otrzymuje wiadomość od widzki o sierocińcu na Podlasiu, decyduje się zwiedzić to miejsce, licząc na rewelacyjny film.
Z informacji od tajemniczej dziewczyny wynika, że miejsce to, zwane przez okolicznych mieszkańców Domem Smutku, pełne jest mrocznych tajemnic. Bernard zaczyna szukać dostępnych w internecie artykułów o budynku, a to, co znajduje, sprawia, że szybko wkręca się w temat i postanawia obejrzeć wraz z Weroniką opuszczony sierociniec. Chociaż przyjaciel Bena, Sławek, nie może z nimi jechać, pożycza urbexerom sprzęt do poszukiwania zjawisk paranormalnych.
Na Podlasiu wszystko toczy się tak jak zwykle podczas tego typu wypraw do momentu, kiedy Ben i Wera podczas zwiedzania rozdzielają się, a kobieta niespodziewanie znika. Ben przeszukuje prawie cały budynek, jednak nigdzie jej nie ma. Mężczyzna w panice ucieka i wraca do domu, gdzie rozpoczyna prywatne śledztwo mające na celu uzupełnienie informacji o historii sierocińca i odnalezienie Weroniki.
Czy sprzęt od Sławka okazał się przydatny? Co zastali na miejscu eksploratorzy? Dlaczego Dom Smutku cieszy się tak złą sławą? I skąd wzięła się ta ponura nazwa? Czy miejsce to naprawdę jest nawiedzone, jak twierdzą ludzie? To jedynie kilka pytań, na które odpowiedzi poznacie, czytając powieść.
Początkowo akcja powieści nie jest dynamiczna, rozkręca się powoli, ale warto poczekać na przyspieszenie. Cierpliwi czytelnicy zostaną nagrodzeni, kiedy wydarzenia nabiorą tempa. Największe wrażenie robi duszna atmosfera panująca w samym sierocińcu. Opisy poszczególnych pomieszczeń i korytarzy, które na pierwszy rzut oka są puste, a z czasem okazuje się, że jednak nie do końca, wywołują dreszcz niepokoju. Dziwne dźwięki, płacz, sylwetki dzieci, jęki i szepty, które słyszą bohaterowie, wydają się nam towarzyszyć. Podczas lektury bardzo szybko zaczynamy przemieszczać się po budynku wraz z Werą i Benem i odczuwać ich emocje. Muszę przyznać, że jest w tej fabule moc, szczególnie że ten sierociniec istniał naprawdę. To dodatkowy plus, że powieść czerpie z prawdziwych dokumentów i materiałów archiwalnych, które autor umieścił także na końcu książki, co nadaje historii mroczny i realistyczny wymiar.
Na koniec muszę jeszcze dodać swoje zdanie w bardzo ważnej dla mnie kwestii. Jestem wyczulona na jakość tekstu, który czytam, i tutaj trochę zabrakło mi troski redaktorskiej o tę wspomnianą jakość. Mam nadzieję, że jeśli kiedyś książka będzie miała wznowienie, ktoś pochyli się nad może drobnymi błędami, które jednak w całokształcie irytują i trochę psują kawał naprawdę dobrze zbudowanego horroru.
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Autorowi i Wydawnictwu WasPos
wtorek, 29 września 2026
"Onirica" Wojciech Kulawski - recenzja
niedziela, 13 września 2026
"Zanim ucichnie rzeki śpiew" Marlena Wittstock - recenzja [PATRONACKA]
Moja ocena: 6/6
Drugi tom cyklu Na Pomorzu autorstwa Marleny Wittstock wciągnął mnie w swój świat od pierwszych stron. Na to właśnie liczyłam, kiedy kończyłam tom pierwszy i nie zawiodłam się.
Emilia Żarnowiecka wiedzie życie bogatej panny z dobrego domu, szlachcianki z dworu. Pochodzi z konserwatywnej rodziny, która zaplanowała życie córki, nie pytając jej o zdanie. O jej rękę stara się już przystojny młody mężczyzna z ich sfery. Problem polega na tym, że Emilia nie kocha tego człowieka. Darzy go szacunkiem, ale nic więcej do niego nie czuje. Chciałaby wyjść za mąż za kogoś, kogo pokocha. Tymczasem jej rodzice nie wyobrażają sobie sytuacji, w której ich córka miałaby się sprzeciwić ich woli.
Kiedy podczas Sobótki Emilia poznaje młynarza Leona Labudę, jej podejście do własnego życia zaczyna się zmieniać. Szybko orientuje się, że czuje do mężczyzny coś więcej niż zwykłą sympatię. Labuda jest od niej znacznie starszy, a do tego jest wdowcem i ma trójkę dzieci. Nie jest to dobra partia dla szlachcianki, z czego Emilia świetnie zdaje sobie sprawę. Do tego sytuacja polityczna jest fatalna i zdecydowanie lepiej byłoby, gdyby Emilia wyszła za mąż za mężczyznę, który zapewni jej bezpieczeństwo w obliczu wojny.
Leon odwzajemnia uczucie panny Żarnowieckiej, jednak próbuje wytłumaczyć jej, że w świecie, w którym żyją, nie mogą być razem. Ich miłość jednak jest tak silna, że decydują się na nieodwracalny krok, aby połączyć się na zawsze, zanim Leon wyruszy na front. Emilia jako pani Labudowa, wbrew woli rodziców, a przede wszystkim matki, przenosi się do domu Leona i przejmuje opiekę nad jego dziećmi. Dwójka młodszych szkrabów szybko obdarza kobietę zaufaniem i miłością, jednak najstarsza córka, nastoletnia Katarzyna, wciąż daje macosze do zrozumienia, że nie jest w ich domu mile widziana. Mieszkańcy wsi również są bardzo zdystansowani i często wyśmiewają się z "zachcianki" panienki z dworu. Jak potoczą się losy młodej kobiety? Czy Emilia poradzi sobie w domu młynarza, bez służby i wsparcia? Czy Leon zdoła wrócić z wojny? Czy państwo Żarnowieccy wybaczą córce mezalians?
Autorka wspaniale przedstawiła realia epoki i dopracowała tło społeczno-polityczne. Bohaterowie są wyraziści i realistyczni. Bardzo podobał mi się ludowy, kaszubski klimat powieści, a w tym rewelacyjnie przedstawione zachowanie mieszkańców wsi, w której przyszło mieszkać Emilii po ślubie, i ich przemiana.
Przez tę historię po prostu się płynie, chłonąc kolejne wydarzenia, obserwując dylematy bohaterów i konsekwencje podejmowanych przez nich decyzji. Znajdziecie tu barwną opowieść o odwadze, stawianiu czoła przeciwnościom losu, radzeniu sobie ze stratą i zaczynaniu od nowa.
Zdecydowanie polecam i już nie mogę doczekać się trzeciego tomu tego cyklu.
Za możliwość przeczytania książki i patronowania jej dziękuję
Wydawnictwu Szara Godzina
piątek, 4 września 2026
"Wiedźma i mniszka" Monika Maciewicz - recenzja
Minęło sporo czasu od ostatniej książki słowiańskiej, więc nadszedł czas na lekturę w tym klimacie. Wybór padł na "Wiedźmę i mniszkę" Moniki Maciewicz. Mam już na półce trylogię Wiedma tej autorki oraz książkę dla dzieci "Mali Słowianie", więc wybór był oczywisty.
Imka żyje we wczesnośredniowiecznej Polsce, w której zachodzą już pierwsze zmiany w wierze. Nowa religia zaczyna coraz bardziej wypierać starych bogów. Życie dziewczyny nie jest łatwe. Została skrzywdzona przez leśnych, nie ma rodziców ani męża, ale nie jest sama. Ma ją - Jętkę, wilczycę, którą kocha nad życie. Wadera odwdzięcza jej się za to uczucie, przynosząc upolowane zwierzęta. Las jest dla Imki łaskawy. Leszy chroni ją przed niebezpieczeństwami, dzięki czemu dziewczyna wciąż żyje i ma się nieźle, chociaż właściwie nie ma nikogo, na kim mogłaby polegać. Pewnego dnia z nieba spada... wiedźma Mlada. To wydarzenie i ta znajomość całkowicie odmieni życie Imki. Chociaż dziewczyna traktuje nieznajomą z dystansem, jednak decyduje się jej pomóc. Szybko okazuje się jednak, że wiedźma jest wyjątkowo pechową osobą. To generuje sporo humorystycznych scen i lekkich dialogów między bohaterkami. Są jednak i wydarzenia trudne, jak chwila, w której Imka traci wilczycę i postanawia wyruszyć w niebezpieczną drogę do Wilczego Uroczyska, gdzie bije żywa woda, która może wrócić życie Jętce. Jak poradzi sobie w drodze? Czy dotrze do celu? Kogo spotka podczas wędrówki? Czy Mlada bardziej pomoże, czy zaszkodzi Imce?
Czytało mi się świetnie, klimat słowiański bardzo mi się podobał, ale do tej pory dręczy mnie jedna myśl. Według mnie tytuł jest mylący, bo o ile Mlada faktycznie była wiedźmą, to Imka nie została mniszką. Była posługaczką mniszek. Efekt jest taki, że podczas lektury ciągle podświadomie czekałam na kolejną bohaterkę, pasującą do tytułu ;-)
wtorek, 25 sierpnia 2026
"Mąż, którego zabiła" Mina Sakurai - recenzja
Moja ocena: 4/6
"Mąż, którego zabiła" to thriller autorstwa współczesnej pisarki japońskiej Miny Sakurai. To moje pierwsze spotkanie z tym gatunkiem i byłam bardzo ciekawa, czy spodoba mi się taki klimat. Jakiś czas temu miałam okazję obejrzeć japoński horror "Czarna woda" z 2002 roku, który wywołał we mnie spore emocje. Liczyłam na to, że ten thriller również zadziała na moją wyobraźnię.
Mana Suzukura pięć lat temu przeniosła się do Tokio. Spełnia się w swojej pracy jako projektantka odzieży, a także cieszy się spokojem i kontrolą nad własnym życiem. W jej uporządkowanym świecie pojawia się jednak pewien problem. Jeden ze współpracowników zaczyna być wobec niej natarczywy i nie rozumie, że Mana w ogóle nie jest nim zainteresowana. Podczas jednej z niezręcznych sytuacji, kiedy mężczyzna próbuje siłą dostać się do jej mieszkania, z opresji ratuje ją nieznajomy. Kiedy jednak kobieta przygląda się dokładniej wybawcy, dostrzega w nim niebywałe podobieństwo do swojego męża. Kłopot w tym, że jej mąż od pięciu lat powinien nie żyć. Tymczasem okazuje się, że ma się nieźle i twierdzi, że przeżył wypadek sprzed lat, ale stracił pamięć i długo dochodził do zdrowia. Prosi Manę, by spróbowali wrócić do siebie, jednak dla niej to trudna decyzja, bo Kazuki sprzed wypadku był agresywny i często ją bił. Teraz zachowuje się zupełnie inaczej, jest miły, troskliwy i bardzo uprzejmy. Mana postanawia dać mu szansę, ale cały czas jest czujna, tymczasem mężczyzna próbuje dowiedzieć się jak najwięcej z tego, czego nie pamięta o sobie i ich małżeństwie.
Czy amnezja może wpływać na charakter człowieka? Czego Mana dowie się podczas śledzenia męża? Czy Kazuki naprawdę stracił pamięć, czy to raczej manipulacja w jakimś ukrytym celu? Jak skończy się ta historia?
Jeśli spodziewacie się emocjonalnego thrillera podnoszącego ciśnienie, to raczej nie ten kierunek. Nie określiłabym tej powieści mianem thrillera, chyba że japońska wersja po prostu tak ma. Nie mam porównania, bo nie czytałam innych tego typu książek. W każdym razie, gdybym miała scharakteryzować klimat tej historii, to porównałabym go do tradycyjnego Japończyka: uprzejmy, grzeczny, zdyscyplinowany i ułożony, a przede wszystkim powściągliwy. Nie ma tu epatowania emocjami, nawet w scenach, które aż się o to proszą. Dialogi są spokojne, bardzo grzeczne, jakby rozmawiający wciąż się sobie wzajemnie kłaniali. To jest taka powieść, która nie chce nikomu sprawiać kłopotu niepotrzebnym stresem ;-)
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona
sobota, 22 sierpnia 2026
Pokonaj cukrzycę. 5 prostych kroków, dzięki którym obniżysz poziom cukru we krwi i cofniesz cukrzycę typu 2 Beverly Yates - recenzja
Moja ocena: 4/6
"Pokonaj cukrzycę. 5 prostych kroków, dzięki którym obniżysz poziom cukru we krwi i cofniesz cukrzycę typu 2" to poradnik napisany przez doktor Beverly Yates, ekspertkę od zdrowia metabolicznego. Skierowany jest do osób, które zmagają się z cukrzycą typu 2, stanem przedcukrzycowym i insulinoopornością.
Autorka jest licencjonowaną naturopatką, mającą genetyczne predyspozycje do cukrzycy typu 2 i stanu przedcukrzycowego. Kilkanaście osób z jej rodziny również choruje na tę chorobę. Będąc w takiej sytuacji w naturalny sposób zainteresowała się przyczynami cukrzycy i sposobami jej leczenia.
Dr Yates wypracowała program składający się z pięciu kroków, które mają poprowadzić chorego do zdrowia. Traktuje ludzi i ich problemy zdrowotne holistycznie, a także stara się zmienić ich sposób myślenia o sobie i swojej chorobie.
W poradniku znajdziecie rozdziały wyjaśniające kolejne kroki programu Yates:
1. Żywienie
2. Harmonogram posiłków
3. Sen
4. Ćwiczenia i trening siłowy
5. Stres
Bardzo ciekawe były dla mnie informacje z rozdziału pierwszego. Tam znajdziecie podstawy i wyjaśnienie najważniejszych spraw związanych z cukrzycą i jej obecnością w organizmie człowieka. W przypadku posiłków niestety nie skorzystam z niczego, ani z opisów, ani z przepisów, ale to ja. Możliwe, że ktoś inny wybierze coś dla siebie. Trochę rozbawiły mnie rady w rozdziale dotyczącym stresu i jego wpływu na życie i zdrowie. We współczesnym świecie stresujemy się prawie wszystkim, co nas spotyka, więc rada, aby ograniczać lub wręcz wyeliminować źródła stresu jest trochę nierealna. Jak mam na przykład wyeliminować stres, którego źródłem są sytuacje w pracy? Przecież nie rzucę roboty ;-) Chociaż to byłaby dość kusząca opcja.
Po przeczytaniu całej publikacji przyszła mi do głowy pewna myśl. Podziwiam ogrom pracy, który włożyła doktor Yates w przygotowanie autorskiego programu leczenia, jednak zastanawiam się, kiedy ci pacjenci mieli czas, aby te wszystkie zalecenia realizować...
Muszę przyznać, że spodziewałam się po tej publikacji czegoś innego, chociaż dowiedziałam się sporo o mechanizmie powstawania cukrzycy i sposobach radzenia sobie z chorobą. Czytając, miałam czasem wrażenie, że to takie trochę czary-mary i choroba w magiczny sposób znika. Prawdopodobnie winny temu jest brak określenia czasu, jaki poświęcili pacjenci lekarki na powrót do zdrowia. Opisała ona jedynie krótkie wycinki z życia osób, którym pomagała wrócić do zdrowia, a cały proces cofania się cukrzycy był zapewne bardziej rozciągnięty w czasie. No i jednak autorka nie jest Polką, więc część porad nie do końca przystaje do naszych realiów.
Myślę jednak, że warto sięgnąć po tę pozycję i poznać spojrzenie doktor Yates na trzy problemy zdrowotne, z którymi zmaga się coraz więcej osób. I przede wszystkim spojrzeć na siebie oczami lekarki, która powtarza aż do znudzenia: "To nie jest Twoja wina, że chorujesz", bo pacjenci często czują się winni albo są obrzucani przez innych winą za swoje problemy zdrowotne. Tymczasem często to genetyka decyduje o tym, czy ktoś zachoruje, czy nie.
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Kobiece
czwartek, 20 sierpnia 2026
"Mit mitów" Paul Sado - recenzja
„Mit mitów” to thriller historyczny, który łączy tajemnicę, zagadki i autentyczne miejsca z pytaniami o historię, prawdę oraz mechanizmy powstawania mitów. Wprawdzie fabuła jest fikcją literacką, ale została osadzona wśród prawdziwych wydarzeń, postaci, dokumentów i relikwii, dzięki czemu granica między tym, co historyczne, a tym, co wymyślone, staje się jednym z ciekawszych elementów powieści.
Nie jest to książka, która próbuje narzucić czytelnikowi określone poglądy. Tematy związane z wiarą, chrześcijaństwem i historią traktuje raczej jako punkt wyjścia do stawiania trudnych pytań i rozważań o tym, czy to, czego uczymy się od lat w szkole, jest prawdą, czy wymysłem. Autor zachęca do samodzielnego myślenia i zastanowienia się, gdzie kończy się udokumentowany fakt, a zaczyna legenda, interpretacja czy świadomie tworzony mit.
Dużym atutem jest również połączenie warstwy historycznej z dynamiczną akcją. Historyczne informacje nie mają formy naukowego wykładu – pojawiają się przede wszystkim wtedy, gdy pomagają odkrywać kolejne elementy zagadki. Krótkie rozdziały i thrillerowa konstrukcja sprawiają, że mimo ponad czterystu stron książkę czyta się płynnie.
Po zakończeniu lektury możecie liczyć na szczegółowe wyjaśnienia dotyczące bohaterów występujących w powieści, miejsc akcji i wydarzeń historycznych. Autor ujawnia, które wątki powstały na bazie faktów, a które są fikcją literacką.
„Mit mitów” będzie dobrym wyborem dla czytelników, którzy lubią tajemnice, historyczne zagadki i opowieści pozostawiające coś do przemyślenia. To książka, którą można przeczytać po prostu jako wciągający thriller, ale można też zatrzymać się nad jej drugim dnem i zadać sobie pytanie: jak łatwo prawda może zostać przysłonięta przez opowieść, w którą ludzie bardzo chcą uwierzyć?
Za możliwość przeczytania książki dziękuję Autorowi
piątek, 7 sierpnia 2026
"Sydonia von Bork. Czarownica, która zniszczyła pomorską dynastię książęcą" Wilhelm Meinhold - recenzja
„Sydonia von Bork. Czarownica, która zniszczyła pomorską dynastię książęcą” to monumentalna opowieść o losach tajemniczej kobiety, o której mówi się, że rzuciła klątwę na ród Gryfitów, doprowadzając do jego upadku, przez co została skazana na śmierć za czary. Po lekturze Bursztynowej czarownicy tego autora byłam bardzo ciekawa, jak przedstawił historię życia i śmierci Sydonii, o której czytałam również w powieści Elżbiety Cherezińskiej Sydonia. Słowo się rzekło.
Są historie, które na zawsze pozostają zawieszone między prawdą a legendą. Losy Sydonii von Bork – szlachcianki z pomorskiego rodu, której przypisano rzucenie klątwy na dynastię Gryfitów – od wieków budzą skrajne emocje. Wilhelm Meinhold stworzył opowieść o kobiecie niezwykłej i niepokornej, ukazując jej życie na tle pełnego przesądów Pomorza przełomu XVI i XVII wieku. To nie tylko historia rzekomej czarownicy, lecz przede wszystkim dramat kobiety samotnej, niezrozumianej i skazanej przez społeczeństwo, które bało się wszystkiego, co wymykało się utartym schematom.
Największą siłą powieści jest kreacja samej Sydonii. Autor nie przedstawia jej jako jednoznacznie złej wiedźmy, lecz jako kobietę silną, dumną i pełną sprzeczności. Obdarza ją ogromną inteligencją oraz wiedzą o ziołach i naturze, ale jednocześnie pokazuje ją jako osobę targaną gniewem, żalem i poczuciem krzywdy. Jej porywczy charakter, niezależność oraz odmowa podporządkowania się oczekiwaniom epoki sprawiają, że staje się postacią tragiczną – bardziej ofiarą własnych czasów niż mroczną sprawczynią nieszczęść.
Powieść Meinholda zachwyca atmosferą dawnego Pomorza – pełnego tajemniczych dworów, klasztornych murów, ludowych wierzeń i lęku przed siłami nadprzyrodzonymi. Fabuła rozwija się powoli, pozwalając czytelnikowi zanurzyć się w świecie, w którym granica między rzeczywistością a zabobonem jest niezwykle cienka. Autor buduje napięcie poprzez dramatyczne wydarzenia, konflikty bohaterów i narastające przekonanie otoczenia o winie Sydonii. Zastosowany język ma charakter stylizowany na dawną opowieść historyczną – jest podniosły, pełen opisów i archaizującego brzmienia, co nadaje książce wyjątkowy klimat, choć wymaga od współczesnego czytelnika większego skupienia. To powieść dla tych, którzy lubią opowieści z pogranicza historii, legendy i literatury gotyckiej.
Na koniec muszę przyznać, że trudno było mi przebrnąć przez zastosowany przez autora język. Najbardziej dało mi się we znaki powolne, momentami wręcz zbyt powolne tempo akcji oraz długie, wielokrotnie złożone zdania, niosące ze sobą ogromny ładunek informacji. Do tego dochodzi mnóstwo dygresji i moralizujących dysput o zabarwieniu religijnym, które niejednokrotnie spowalniały lekturę.
Podsumowując, jest to powieść bardzo wymagająca, ale myślę, że warto od czasu do czasu sięgnąć po książkę zupełnie inną od popularnych dziś lekkich i łatwych w odbiorze publikacji. To najsłynniejsza chyba powieści Wilhelma Meinholda, dzięki której historia Sydonii i jej tragiczne losy zyskały rozgłos daleko poza granicami Pomorza.
czwartek, 23 lipca 2026
"Szept wiatru" Sylwia Trojanowska - recenzja [PATRONACKA]
środa, 22 lipca 2026
"Blisko chmur" Sylwia Trojanowska - recenzja [PATRONACKA]
wtorek, 21 lipca 2026
"Szkoła Latania" Sylwia Trojanowska - recenzja [PATRONACKA]
Data premiery: 24.07.2026
poniedziałek, 13 lipca 2026
"Nie ma głupich" Harlan Coben - recenzja
Moja ocena: 5/6
"Nie ma głupich" to drugi tom cyklu, którego bohaterem jest detektyw Kierce. Pierwszą część czytałam dawno temu, bo w dwa tysiące siedemnastym roku, i muszę przyznać, że nie pamiętam już fabuły. Nie ma to jednak wpływu na lekturę drugiego tomu, ponieważ wydarzenia się nie łączą, a nawet postać głównego bohatera została przez Cobena trochę zmieniona. Detektyw dostał nowe imię i jego życiorys również trochę się zmienił, a zmian tych autor dokonał pod wpływem adaptacji serialowej książki z Netflixa.
Sami Kierce to były policjant, który został wydalony ze służby za zaniedbania, których dopuścił się podczas pracy. Obecnie pracuje jako detektyw i zajmuje się prowadzeniem kursów dla detektywów amatorów, aby zarobić na utrzymanie rodziny, żony Molly i rocznego synka, Henry'ego. Tymczasem z więzienia wychodzi Tad Grayson, który został oskarżony i osadzony za zabójstwo ówczesnej narzeczonej Samiego, policjantki Nicole Brett. Po dyscyplinarnym wydaleniu Kierce'a ze służby, przeróżni adwokaci analizowali sprawy prowadzone przez niego, szukając uchybień, dzięki którym mogliby wyciągnąć z więzienia swoich klientów. Udało się zwolnić w ten sposób już trzy osoby. Sędzia zdecydował również o zwolnieniu Graysona, chociaż ten miał odsiadywać dożywocie. Dla Kierce'a to duży cios. Zaczyna się obawiać o bezpieczeństwo swojej rodziny.
Podczas jednego z kursów wieczorowych, które prowadzi Kierce, detektyw dostrzega wśród słuchaczy znajomą kobietę, Annę. Jej obecność jest dla niego ogromnym zaskoczeniem, ponieważ był przekonany, że Anna zmarła dwadzieścia dwa lata wcześniej. Poznał ją jako młody chłopak, kiedy spędzał czas z kolegami w Hiszpanii. Szybko zapałał do niej uczuciem i spędzili razem upojny czas, a nawet zaczęli snuć plany dotyczące wspólnej przyszłości. We wspomnieniach, do których starał się nie wracać, wciąż widział ostatni moment, kiedy obudził się obok niej, zakrwawionej i martwej. Trzymał w ręce pobrudzony krwią nóż. Spanikowany uciekł z mieszkania Anny. Próbował zgłosić sprawę na policję, ale kiedy przybył z policjantem na miejsce, ciała ukochanej nie było. Zaraz potem uciekł przed odpowiedzialnością. Wrócił do domu odmieniony i pełen poczucia winy. Zrezygnował z pójścia na studia medyczne, o czym wcześniej marzył. Zamiast świetlanej przyszłości w roli kardiologa, wylądował w policji, a następnie w szkole wieczorowej, gdzie uczył przyszłych detektywów amatorów i zmagał się z demonami z przeszłości.
Ruszając w pogoń za Domniemaną Anną, Kierce bezwiednie uruchamia ciąg zdarzeń, które wciągną go w niebezpieczną i pogmatwaną grę. Dociera za kobietą do posiadłości majętnych Nowojorczyków, który bardzo chronią swoją prywatność. Rodzina jest powiązana ze znaną sprawą porwania Victorii Belmond, która została odnaleziona po jedenastu latach i od tej pory była strzeżona przez rodziców i brata jak skarb narodowy. Ponieważ Kierce jest człowiekiem, który łatwo nie odpuszcza, powoli odkrywa kolejne elementy układanki i poznaje prawdę o wydarzeniach sprzed lat, których był uczestnikiem, a także o sprawie zniknięcia Victorii.
Muszę przyznać, że bardzo mnie ta książka wciągnęła, chociaż ujmuję punkt za trochę drętwe dialogi. Coben zaszalał ze zwrotami akcji, dopiero pod sam koniec przyszło mi do głowy rozwiązanie, które się sprawdziło. Jednak do końca jest napięcie i cały czas coś się dzieje, więc nie ma nudy. Finał zapowiada kolejny tom, na który czekam z niecierpliwością.
czwartek, 9 lipca 2026
"Kantyk słowika" Andrzej H. Wojaczek - recenzja [PATRONACKA]
Moja ocena: 6/6
"Kantyk słowika" to ostatni tom trylogii Żniwo Ognia autorstwa Andrzeja H. Wojaczka. Zarówno trzy części wspomnianego cyklu, jak i trzy wcześniejsze: Wrzeciono Boga, opowiadają losy Teofila Kłoska, którego poznajemy jako nastoletniego chłopaka, a w ostatnim tomie żegnamy się z nim, kiedy jego życie dobiega końca. Pierwszy tom drugiego cyklu to "Ciernie i osty", a drugi "Ostrze sierpa". Wszystkie trzy są spójną całością, prezentującą codzienność, w której przyszło żyć Teofilowi.
Wraz z pierwszym rozdziałem finałowego tomu wkraczamy z Teofilem Kłoskiem w świat Polski Ludowej. Spełnia się jego największe marzenie. Wreszcie może zaznać spokojnego życia u boku ukochanej Klary. Po burzliwych wydarzeniach, które nie oszczędzały obojga, pracują teraz w jednym szpitalu, gdzie Teofil jest referentem inwentarzowym, a Klara pielęgniarką na oddziale położniczym. Nie ma jednak nudy w ich obecnym życiu. Zarówno Klara, jak i Teofil, żyją według jasno określonych moralnych zasad, które sami sobie wytyczyli. Momentami te zasady prowadzą ich w niebezpieczne rejony systemu, z którym podejmują nierówną walkę.
Fabuła utkana została ze zwyczajnych zdarzeń, takich, które mogłyby przydarzyć się każdemu z nas, gdyby przyszło nam żyć w czasach Polski Ludowej. Autor niespiesznie opisuje świat Teofila Kłoska, w którym co rusz pojawia się ktoś, komu trzeba pomóc, z kim trzeba porozmawiać, ewentualnie przez kogo będą kłopoty, o które w PRL-u nie było wcale trudno. Przekonał się o tym między innymi Michał Tatarczyk, młody chłopak dopiero wchodzący w dorosłość, a już postrzegany przez system jako zagrożenie. Wraz z nim w systemowym bagnie wylądowała córka wysoko postawionego członka partii, Alicja, która na swoje nieszczęście pokochała niewłaściwego według jej ojca człowieka, a ich koleżanka Zosia pogubiła priorytety. Co wyniknęło z uporu młodych? Jak potoczyły się ich losy? Co ma wspólnego z tą sytuacją Teofil?
Bardzo ciekawy okazał się wątek pokazujący relację Kościoła z młodzieżą w czasach PRL-u. Postać księdza Papierskiego, charyzmatycznego wikarego, wywołuje sporo emocji. Jest to człowiek niezwykle surowy, stawiający grupie wchodzących w dorosłość ludzi ogromne wymagania. Mimo kar, które kaznodzieja nie raz stosuje wobec na przykład niepokornych według niego ministrantów, młode pokolenie lgnie do niego jak pszczoły do miodu, co niekoniecznie podoba się władzy.
Autor postawił bohaterów powieści przed wieloma trudnymi próbami, a podjęte przez nich decyzje miały niejednokrotnie bolesne konsekwencje. Chociaż jest to głównie opis codziennego życia w szarej rzeczywistości Polski Ludowej, zapewniam Was, że nie ma nudy. Losy Teofila i jego bliskich dają do myślenia i skłaniają do analizowania ich moralnych dylematów.
Koniecznie sięgnijcie po całą trylogię.
Za możliwość patronowania i przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Szara Godzina





















.png)











