Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie – Wiktoria Korzeniewska, ilustracje Agnieszka Futa

Tytuł: "Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie"

Autor: Wiktoria Korzeniewska

Ilustracje: Agnieszka Futa

Gatunek: komiks, slavic book

Liczba stron: 128

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Moja ocena: 6/6 

Czas tak szybko biegnie, że ani się obejrzymy, jak nadejdzie zima. A wraz z zimą co? Czas pokaże, czy będzie śnieg i mróz szczypiący w nosy. Niezależnie od tego, warto się przygotować na nadchodzący czas i poznać zwyczaje naszych przodków.

A jest czego się dowiadywać! Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego pod wigilijnym obrusem układamy sianko? Skąd wziął się zwyczaj pozostawiania dodatkowego nakrycia przy stole? Co wspólnego z zimowymi świętami mają wilki, Weles i Szczodre Gody? I kim byli tajemniczy wędrowni dziadowie?

Na te i wiele innych pytań odpowiada komiks „Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie” Wiktorii Korzeniewskiej z ilustracjami Agnieszki Futy.

Przewodnikami po świecie dawnych wierzeń stają się dzieci, Marzenka i Leszek, które dzięki opowieściom dziadka odkrywają zapomniane tradycje i obrzędy związane z zimą. Wspólnie zaglądamy do świata naszych przodków, poznajemy znaczenie przesilenia zimowego, Szczodrych Godów, kolędniczych zwyczajów i symboliki towarzyszącej najdłuższym nocom w roku.

Ogromnym atutem tej publikacji jest sposób przekazywania wiedzy. Zamiast suchego wykładu historycznego otrzymujemy barwną opowieść, która zachęca do zadawania pytań i odkrywania kolejnych tajemnic. Co ważne, komiks nie ogranicza się do przedstawienia dawnych obrzędów. Pokazuje również, jak wiele z nich przetrwało w naszych współczesnych zwyczajach, choć często nie pamiętamy już ich pierwotnego znaczenia.

Szczególnie spodobało mi się połączenie opowieści z praktycznymi ciekawostkami. Czytelnicy znajdą tu inspiracje do własnoręcznego przygotowania tradycyjnych ozdób, poznają dawne sposoby dekorowania domów, a nawet przepisy na słowiańskie przysmaki. Dzięki temu lektura może przerodzić się w prawdziwą rodzinną przygodę!

Na osobną uwagę zasługują ilustracje Agnieszki Futy. Pełne szczegółów, ludowych motywów i zimowego nastroju doskonale oddają charakter opisywanego świata. Pomagają wyobrazić sobie dawne obrzędy, tajemnicze postacie i życie naszych przodków. To właśnie warstwa graficzna sprawia, że publikacja może zainteresować również tych młodych czytelników, którzy nie zawsze chętnie sięgają po książki popularnonaukowe.

Nie jest to jednak wyłącznie lekka historyjka obrazkowa. Komiks zawiera sporo informacji, ciekawostek i objaśnień, dlatego młodszym dzieciom przyda się towarzystwo dorosłego. Wspólne czytanie będzie zresztą doskonałą okazją do rozmów o rodzinnych tradycjach, dawnych wierzeniach i kulturze Słowian. Bogactwo instrukcji wykonania świątecznych dekoracji i dań pozwoli na spędzenie razem wielu godzin w rodzinnej atmosferze.

Komiks polecam dzieciom ciekawym świata, miłośnikom mitologii słowiańskiej, legend i rodzimego folkloru, ale również dorosłym, którzy chcieliby odkryć na nowo znaczenie zwyczajów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. To także świetna propozycja do szkolnej biblioteki i inspiracja do zajęć poświęconych słowiańskim tradycjom.

„Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie” to coś więcej niż opowieść o zimie. To zaproszenie do odkrywania naszych korzeni i przypomnienie, że za wieloma zwyczajami, które pielęgnujemy do dziś, kryją się niezwykłe historie.

Bo może warto w tym roku, zanim zasiądziemy do wigilijnego stołu, przypomnieć sobie, jak robili to nasi przodkowie?

Za możliwość przeczytania komiksu dziękuję wydawnictwu Nasza Księgarnia

"Sen o Szepczącym Lesie" Dagmara Zielant-Woś - recenzja

Tytuł: "Sen o Szepczącym Lesie"

Autor: Dagmara Zielant-Woś

Gatunek: słowiańskie fantasy

Liczba stron: 496  

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

A gdyby tak rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady? Ale nie po to, żeby tylko odpocząć od codzienności… lecz po to, by odkryć, że świat jest znacznie bardziej magiczny, niż mogłoby się wydawać.

Dragomira, ambitna prawniczka z Warszawy, ma dosyć życia podporządkowanego pracy i oczekiwaniom innych, a szczególnie apodyktycznemu ojcu. Kiedy los zmusza ją do zatrzymania się, za namową babci Nawojki wyjeżdża do niewielkiej bieszczadzkiej miejscowości Orańce. Nie przypuszcza, że ten wyjazd stanie się początkiem niezwykłej przygody, która odmieni nie tylko jej codzienność, ale również sposób postrzegania samej siebie. Okazuje się bowiem, że rodzinne korzenie skrywają tajemnice, a słowiańskie wierzenia wcale nie należą wyłącznie do przeszłości.

Dagmara Zielant-Woś zaprasza nas do świata, w którym pradawni bogowie, czarownice, duchy i magiczne stworzenia sąsiadują ze współczesnością. Bieszczadzki las nie jest tu jedynie malowniczym tłem wydarzeń. To miejsce pełne sekretów, niedopowiedzeń i niezwykłej energii, w którym przeszłość potrafi upomnieć się o teraźniejszość.

Największą siłą tej powieści jest dla mnie połączenie słowiańskiej mitologii z historią o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, o odkrywaniu prawdziwego ja. Pod warstwą magii kryje się bowiem bardzo ludzka opowieść o wypaleniu zawodowym, trudnych relacjach rodzinnych, presji otoczenia i odwadze, by wreszcie zacząć żyć na własnych zasadach. Na uwagę zasługuje również wątek tajemnic z przeszłości, który dodaje historii nuty melancholii i niepokoju. To zdecydowanie moje ulubione połączenie w takich powieściach: słowiańskość i tajemnica z przeszłości!

To książka, która nie wymaga od czytelnika nieustannego napięcia, jednak rozgrywające się wydarzenia bardzo szybko wciągają w swój wir, co sprawia, że trudno jest odłożyć tę historię na później. Pozwala zanurzyć się w wykreowanym świecie, poznawać jego mieszkańców i odkrywać kolejne elementy słowiańskiej rzeczywistości. Nie brakuje tu również romantycznego wątku i odrobiny humoru. 

Komu ją polecam? Przede wszystkim miłośnikom słowiańskich wierzeń, rodzimego folkloru, fantastyki osadzonej w polskich realiach i opowieści, w których magia przeplata się z codziennym życiem. To również propozycja dla tych, którzy lubią historie o nowych początkach, rodzinnych tajemnicach i odkrywaniu własnej tożsamości. Po tej lekturze można spojrzeć na zwyczajny las nieco inaczej. Bo kto wie, czy między drzewami naprawdę panuje cisza? Może coś właśnie szepcze…

„Sen o Szepczącym Lesie” to zaproszenie do świata, w którym dawne wierzenia wciąż żyją, a czasami największą magią okazuje się odwaga, by zmienić własne życie.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

"Czoran" Mateusz Kossakowski - recenzja

Tytuł: "Czoran"

Autor: Mateusz Kossakowski

Gatunek: weird fiction

Liczba stron: 501

Wydawnictwo: KMH Media Group

Nie będę udawać, że zrozumiałam sens tej powieści. Nie zrozumiałam. Liczyłam na sporą dawkę grozy, bo tak obiecywał opis. Jednak gatunek weird fiction to zupełnie nie mój klimat, dlatego może nie odczułam tych emocji, na które liczyłam. To chyba nie takie emocje miały być. Groza kojarzy mi się z lękiem, przerażeniem, które po mocnej lekturze sprawia, że nie idzie się ze strachu po ciemku do toalety albo wyobraźnia podsuwa wizję potwora ukrywającego się pod łóżkiem, a każdy niespodziewany dźwięk wywołuje gęsią skórkę. Nie doświadczyłam tego podczas lektury.

"Czoran" to mieszanka surrealizmu, absurdu i baśni. Fabuła składa się z wydarzeń, które absolutnie nie mogłyby mieć miejsca w realnym świecie. Świat stworzony przez autora zamieszkują nie tylko ludzie, ale także mysz czy niedźwiedzica, które również mają swoje miejsce w tej historii. Nie do końca załapałam, jakie, ale starałam się bardzo. Czytając kolejne rozdziały, czekałam na wyjaśnienie wątków, jednak ostatecznie doszłam do wniosku, że z tą historią nie będzie tak prosto. Tu po prostu nie ma typowego rozwiązania wątków. Tu w ogóle nie ma nic typowego, czego można się spodziewać w thrillerze, kryminale czy obyczajówce. Spodziewajcie się zatem niespodziewanego. 

Autor w wielu miejscach bawi się tekstem, przez co momentami nie wiadomo, kto wypowiada kolejne kwestie i czy w ogóle są wypowiedziane na głos, czy czyichś w myślach. Przyznam, że nie przypadł mi ten zabieg do gustu. Zwracam uwagę na błędy w tekście czy na niewłaściwy układ dialogów, a jeśli coś jest niezgodne ze sztuką redaktorską, wybija mnie to z rytmu. Było to dla mnie zatem dość trudne doświadczenie, wymagające dużej dawki cierpliwości :)

Ponieważ nie jest to mój gatunek i nie udało mi się wczuć w klimat ani zrozumieć zamysłu autora, nie mogę wystawić oceny. Uważam, że po prostu nie powinnam, bo nie można oceniać - ani pozytywnie, ani negatywnie - czegoś, czego się nie rozumie :)

Jeśli nie wiecie, czy ten gatunek jest Wam bliski, warto sprawdzić. Sięgnijcie po tę książkę i sami przekonajcie się, jak daleko potraficie odejść od ścieżki realizmu. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Autorowi

        

„Zima o poranku” Janina Bauman - recenzja

Tytuł: "Zima o poranku. Opowieść dziewczyny z warszawskiego getta"

Autor: Janina Bauman

Gatunek: autobiografia, wspomnienia

Liczba stron: 350

Wydawnictwo: Poradnia K

Moja ocena: 6/6

Poetycki tytuł „Zima o poranku” skrywa historię życia autorki książki, Janiny Bauman, która przetrwała koszmar Holokaustu. Aktualne wydanie zostało uzupełnione o niepublikowany wcześniej w Polsce rozdział o powojennych losach autorki. Wspomnienia wojenne pisarka spisała po wielu latach od zakończenia wojny, ponieważ autentyczne zapiski, choć ocalone z wojennej zawieruchy, ostatecznie nie przetrwały do czasów współczesnych.  

To niezwykle poruszająca opowieść o dorastaniu w cieniu wojny, strachu, utracie poczucia bezpieczeństwa i nieustannej walce o przetrwanie. Janina Bauman zabiera czytelnika do przedwojennej Warszawy, pozwalając mu poznać świat, który wraz z nadejściem okupacji bezpowrotnie się zmienił. Jej wspomnienia ukazują codzienność naznaczoną niepewnością, dramatyczne doświadczenia warszawskiego getta oraz trudne decyzje, od których zależało życie jej i najbliższych.

Największą siłą tej książki jest szczerość i powściągliwość narracji. Autorka nie potrzebuje przesadnych opisów ani patetycznych słów, by oddać grozę tamtych czasów. Może właśnie dlatego tekst ten nosi w sobie tak ogromną siłę. Pani Bauman pisze o strachu, samotności i cierpieniu, ale także o nadziei, odwadze i niezwykłej woli życia. Dzięki temu jej świadectwo nabiera wyjątkowej mocy, a historia przestaje być jedynie odległym wydarzeniem z podręcznika.

„Zima o poranku” to lektura trudna emocjonalnie, skłaniająca do refleksji nad ludzką naturą, granicami człowieczeństwa i znaczeniem pamięci. Pozostawia w czytelniku smutek, ale również wdzięczność za to, że takie świadectwa zostały ocalone od zapomnienia.

To książka, którą warto przeczytać nie tylko po to, by poznać historię jednej kobiety, lecz także po to, by lepiej zrozumieć losy tych, których młodość i marzenia zostały brutalnie przerwane przez wojnę. Przypomina, że za każdą historyczną datą kryją się konkretni ludzie, ich emocje, wybory i pragnienie, by mimo wszystko doczekać kolejnego poranka.

Przygotujcie się na wachlarz emocji i wiele wydarzeń opowiedzianych po prostu tak, jakby autorka siedziała z Wami przy stoliku i dzieliła się swoim życiem, popijając herbatę. Jakby była Waszą sąsiadką, znajomą, koleżanką, która dzieli się tym, z czym przyszło jej się zmierzyć, chociaż wcale tego nie chciała, a mimo to przetrwała.

 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Poradnia K

"Dom smutku" Tomasz J. Nowak - recenzja

Tytuł: "Dom smutku"

Autor: Tomasz J. Nowak

Gatunek: horror, powieść grozy

Liczba stron:

Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 5/6

"Dom smutku" to debiutancka powieść Tomasza J. Nowaka. Okładka sugeruje mroczne klimaty i tak jest faktycznie, ponieważ gatunkowo książka ta oscyluje w okolicach horroru i powieści grozy. Czy autorowi udało się stworzyć historię przerażającą i trzymającą w napięciu?

Bernard Rosiak pasjonuje się urbexem, czyli w skrócie eksploruje opuszczone budynki, co nie zawsze jest bezpiecznym zajęciem. Podczas wyjazdów towarzyszy mu koleżanka, Weronika. Z nakręconych materiałów Ben tworzy filmy, które publikuje na kanale YT. Kiedy pewnego dnia otrzymuje wiadomość od widzki o sierocińcu na Podlasiu, decyduje się zwiedzić to miejsce, licząc na rewelacyjny film. 

Z informacji od tajemniczej dziewczyny wynika, że miejsce to, zwane przez okolicznych mieszkańców Domem Smutku, pełne jest mrocznych tajemnic. Bernard zaczyna szukać dostępnych w internecie artykułów o budynku, a to, co znajduje, sprawia, że szybko wkręca się w temat i postanawia obejrzeć wraz z Weroniką opuszczony sierociniec. Chociaż przyjaciel Bena, Sławek, nie może z nimi jechać, pożycza urbexerom sprzęt do poszukiwania zjawisk paranormalnych. 

Na Podlasiu wszystko toczy się tak jak zwykle podczas tego typu wypraw do momentu, kiedy Ben i Wera podczas zwiedzania rozdzielają się, a kobieta niespodziewanie znika. Ben przeszukuje prawie cały budynek, jednak nigdzie jej nie ma. Mężczyzna w panice ucieka i wraca do domu, gdzie rozpoczyna prywatne śledztwo mające na celu uzupełnienie informacji o historii sierocińca i odnalezienie Weroniki. 

Czy sprzęt od Sławka okazał się przydatny? Co zastali na miejscu eksploratorzy? Dlaczego Dom Smutku cieszy się tak złą sławą? I skąd wzięła się ta ponura nazwa? Czy miejsce to naprawdę jest nawiedzone, jak twierdzą ludzie? To jedynie kilka pytań, na które odpowiedzi poznacie, czytając powieść. 

Początkowo akcja powieści nie jest dynamiczna, rozkręca się powoli, ale warto poczekać na przyspieszenie. Cierpliwi czytelnicy zostaną nagrodzeni, kiedy wydarzenia nabiorą tempa. Największe wrażenie robi duszna atmosfera panująca w samym sierocińcu. Opisy poszczególnych pomieszczeń i korytarzy, które na pierwszy rzut oka są puste, a z czasem okazuje się, że jednak nie do końca, wywołują dreszcz niepokoju. Dziwne dźwięki, płacz, sylwetki dzieci, jęki i szepty, które słyszą bohaterowie, wydają się nam towarzyszyć. Podczas lektury bardzo szybko zaczynamy przemieszczać się po budynku wraz z Werą i Benem i odczuwać ich emocje. Muszę przyznać, że jest w tej fabule moc, szczególnie że ten sierociniec istniał naprawdę. To dodatkowy plus, że powieść czerpie z prawdziwych dokumentów i materiałów archiwalnych, które autor umieścił także na końcu książki, co nadaje historii mroczny i realistyczny wymiar.       

Na koniec muszę jeszcze dodać swoje zdanie w bardzo ważnej dla mnie kwestii. Jestem wyczulona na jakość tekstu, który czytam, i tutaj trochę zabrakło mi troski redaktorskiej o tę wspomnianą jakość. Mam nadzieję, że jeśli kiedyś książka będzie miała wznowienie, ktoś pochyli się nad może drobnymi błędami, które jednak w całokształcie irytują i trochę psują kawał naprawdę dobrze zbudowanego horroru.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Autorowi i Wydawnictwu WasPos