Pokonaj cukrzycę. 5 prostych kroków, dzięki którym obniżysz poziom cukru we krwi i cofniesz cukrzycę typu 2 Beverly Yates - recenzja

Tytuł: "Pokonaj cukrzycę. 5 prostych kroków, dzięki którym obniżysz poziom cukru we krwi i cofniesz cukrzycę typu 2"

Autor: Beverly Yates

Gatunek: poradnik

Liczba stron: 367

Wydawnictwo: Kobiece

Moja ocena: 4/6

"Pokonaj cukrzycę. 5 prostych kroków, dzięki którym obniżysz poziom cukru we krwi i cofniesz cukrzycę typu 2" to poradnik napisany przez doktor Beverly Yates, ekspertkę od zdrowia metabolicznego. Skierowany jest do osób, które zmagają się z cukrzycą typu 2, stanem przedcukrzycowym i insulinoopornością.

Autorka jest licencjonowaną naturopatką, mającą genetyczne predyspozycje do cukrzycy typu 2 i stanu przedcukrzycowego. Kilkanaście osób z jej rodziny również choruje na tę chorobę. Będąc w takiej sytuacji w naturalny sposób zainteresowała się przyczynami cukrzycy i sposobami jej leczenia. 

Dr Yates wypracowała program składający się z pięciu kroków, które mają poprowadzić chorego do zdrowia. Traktuje ludzi i ich problemy zdrowotne holistycznie, a także stara się zmienić ich sposób myślenia o sobie i swojej chorobie. 

W poradniku znajdziecie rozdziały wyjaśniające kolejne kroki programu Yates:
1. Żywienie
2. Harmonogram posiłków
3. Sen
4. Ćwiczenia i trening siłowy
5. Stres

Bardzo ciekawe były dla mnie informacje z rozdziału pierwszego. Tam znajdziecie podstawy i wyjaśnienie najważniejszych spraw związanych z cukrzycą i jej obecnością w organizmie człowieka. W przypadku posiłków niestety nie skorzystam z niczego, ani z opisów, ani z przepisów, ale to ja. Możliwe, że ktoś inny wybierze coś dla siebie. Trochę rozbawiły mnie rady w rozdziale dotyczącym stresu i jego wpływu na życie i zdrowie. We współczesnym świecie stresujemy się prawie wszystkim, co nas spotyka, więc rada, aby ograniczać lub wręcz wyeliminować źródła stresu jest trochę nierealna. Jak mam na przykład wyeliminować stres, którego źródłem są sytuacje w pracy? Przecież nie rzucę roboty ;-) Chociaż to byłaby dość kusząca opcja.

Po przeczytaniu całej publikacji przyszła mi do głowy pewna myśl. Podziwiam ogrom pracy, który włożyła doktor Yates w przygotowanie autorskiego programu leczenia, jednak zastanawiam się, kiedy ci pacjenci mieli czas, aby te wszystkie zalecenia realizować... 

Muszę przyznać, że spodziewałam się po tej publikacji czegoś innego, chociaż dowiedziałam się sporo o mechanizmie powstawania cukrzycy i sposobach radzenia sobie z chorobą. Czytając, miałam czasem wrażenie, że to takie trochę czary-mary i choroba w magiczny sposób znika. Prawdopodobnie winny temu jest brak określenia czasu, jaki poświęcili pacjenci lekarki na powrót do zdrowia. Opisała ona jedynie krótkie wycinki z życia osób, którym pomagała wrócić do zdrowia, a cały proces cofania się cukrzycy był zapewne bardziej rozciągnięty w czasie. No i jednak autorka nie jest Polką, więc część porad nie do końca przystaje do naszych realiów.

Myślę jednak, że warto sięgnąć po tę pozycję i poznać spojrzenie doktor Yates na trzy problemy zdrowotne, z którymi zmaga się coraz więcej osób. I przede wszystkim spojrzeć na siebie oczami lekarki, która powtarza aż do znudzenia: "To nie jest Twoja wina, że chorujesz", bo pacjenci często czują się winni albo są obrzucani przez innych winą za swoje problemy zdrowotne. Tymczasem często to genetyka decyduje o tym, czy ktoś zachoruje, czy nie. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Kobiece

"Mit mitów" Paul Sado - recenzja

Tytuł: "Mit mitów"

Autor: Paul Sado

Gatunek: sensacja, thriller  

Liczba stron: 416

Wydawnictwo: Falcomp Studio

Moja ocena: 5/6

„Mit mitów” to thriller historyczny, który łączy tajemnicę, zagadki i autentyczne miejsca z pytaniami o historię, prawdę oraz mechanizmy powstawania mitów. Wprawdzie fabuła jest fikcją literacką, ale została osadzona wśród prawdziwych wydarzeń, postaci, dokumentów i relikwii, dzięki czemu granica między tym, co historyczne, a tym, co wymyślone, staje się jednym z ciekawszych elementów powieści.

Głównym wątkiem powieści jest zaginięcie profesora Michała Bauera oraz poszukiwania tajemniczej relikwii z czasów II wojny światowej, która może zmienić postrzeganie historii. Śledztwo prowadzi archeolog Chrystian Falk, a pomaga mu Elizabeth Bauer, córka zaginionego mężczyzny. 

Nie jest to książka, która próbuje narzucić czytelnikowi określone poglądy. Tematy związane z wiarą, chrześcijaństwem i historią traktuje raczej jako punkt wyjścia do stawiania trudnych pytań i rozważań o tym, czy to, czego uczymy się od lat w szkole, jest prawdą, czy wymysłem. Autor zachęca do samodzielnego myślenia i zastanowienia się, gdzie kończy się udokumentowany fakt, a zaczyna legenda, interpretacja czy świadomie tworzony mit.

Dużym atutem jest również połączenie warstwy historycznej z dynamiczną akcją. Historyczne informacje nie mają formy naukowego wykładu – pojawiają się przede wszystkim wtedy, gdy pomagają odkrywać kolejne elementy zagadki. Krótkie rozdziały i thrillerowa konstrukcja sprawiają, że mimo ponad czterystu stron książkę czyta się płynnie.

Po zakończeniu lektury możecie liczyć na szczegółowe wyjaśnienia dotyczące bohaterów występujących w powieści, miejsc akcji i wydarzeń historycznych. Autor ujawnia, które wątki powstały na bazie faktów, a które są fikcją literacką.

„Mit mitów” będzie dobrym wyborem dla czytelników, którzy lubią tajemnice, historyczne zagadki i opowieści pozostawiające coś do przemyślenia. To książka, którą można przeczytać po prostu jako wciągający thriller, ale można też zatrzymać się nad jej drugim dnem i zadać sobie pytanie: jak łatwo prawda może zostać przysłonięta przez opowieść, w którą ludzie bardzo chcą uwierzyć?

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Autorowi

"Sydonia von Bork. Czarownica, która zniszczyła pomorską dynastię książęcą" Wilhelm Meinhold - recenzja

Tytuł: "Sydonia von Bork. Czarownica, która zniszczyła pomorską dynastię książęcą"

Autor: Wilhelm Meinhold

Gatunek: klasyka

Liczba stron: 732

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

„Sydonia von Bork. Czarownica, która zniszczyła pomorską dynastię książęcą” to monumentalna opowieść o losach tajemniczej kobiety, o której mówi się, że rzuciła klątwę na ród Gryfitów, doprowadzając do jego upadku, przez co została skazana na śmierć za czary. Po lekturze Bursztynowej czarownicy tego autora byłam bardzo ciekawa, jak przedstawił historię życia i śmierci Sydonii, o której czytałam również w powieści Elżbiety Cherezińskiej Sydonia. Słowo się rzekło.

Są historie, które na zawsze pozostają zawieszone między prawdą a legendą. Losy Sydonii von Bork – szlachcianki z pomorskiego rodu, której przypisano rzucenie klątwy na dynastię Gryfitów – od wieków budzą skrajne emocje. Wilhelm Meinhold stworzył opowieść o kobiecie niezwykłej i niepokornej, ukazując jej życie na tle pełnego przesądów Pomorza przełomu XVI i XVII wieku. To nie tylko historia rzekomej czarownicy, lecz przede wszystkim dramat kobiety samotnej, niezrozumianej i skazanej przez społeczeństwo, które bało się wszystkiego, co wymykało się utartym schematom.

Największą siłą powieści jest kreacja samej Sydonii. Autor nie przedstawia jej jako jednoznacznie złej wiedźmy, lecz jako kobietę silną, dumną i pełną sprzeczności. Obdarza ją ogromną inteligencją oraz wiedzą o ziołach i naturze, ale jednocześnie pokazuje ją jako osobę targaną gniewem, żalem i poczuciem krzywdy. Jej porywczy charakter, niezależność oraz odmowa podporządkowania się oczekiwaniom epoki sprawiają, że staje się postacią tragiczną – bardziej ofiarą własnych czasów niż mroczną sprawczynią nieszczęść.

Powieść Meinholda zachwyca atmosferą dawnego Pomorza – pełnego tajemniczych dworów, klasztornych murów, ludowych wierzeń i lęku przed siłami nadprzyrodzonymi. Fabuła rozwija się powoli, pozwalając czytelnikowi zanurzyć się w świecie, w którym granica między rzeczywistością a zabobonem jest niezwykle cienka. Autor buduje napięcie poprzez dramatyczne wydarzenia, konflikty bohaterów i narastające przekonanie otoczenia o winie Sydonii. Zastosowany język ma charakter stylizowany na dawną opowieść historyczną – jest podniosły, pełen opisów i archaizującego brzmienia, co nadaje książce wyjątkowy klimat, choć wymaga od współczesnego czytelnika większego skupienia. To powieść dla tych, którzy lubią opowieści z pogranicza historii, legendy i literatury gotyckiej.

Na koniec muszę przyznać, że trudno było mi przebrnąć przez zastosowany przez autora język. Najbardziej dało mi się we znaki powolne, momentami wręcz zbyt powolne tempo akcji oraz długie, wielokrotnie złożone zdania, niosące ze sobą ogromny ładunek informacji. Do tego dochodzi mnóstwo dygresji i moralizujących dysput o zabarwieniu religijnym, które niejednokrotnie spowalniały lekturę.

Podsumowując, jest to powieść bardzo wymagająca, ale myślę, że warto od czasu do czasu sięgnąć po książkę zupełnie inną od popularnych dziś lekkich i łatwych w odbiorze publikacji. To najsłynniejsza chyba powieści Wilhelma Meinholda, dzięki której historia Sydonii i jej tragiczne losy zyskały rozgłos daleko poza granicami Pomorza.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka

"Szept wiatru" Sylwia Trojanowska - recenzja [PATRONACKA]

Tytuł: "Szept wiatru"

Autor: Sylwia Trojanowska

Gatunek: powieść obyczajowa, młodzieżowa

Liczba stron: 286

Wydawnictwo: Axis Mundi

Cykl: Szkoła Latania, tom 3

Moja ocena: 6/6

"Szept wiatru" to ostatni tom historii Kaśki Laski, jej rodziny i przyjaciół. Poprzednie tomy pełne były rozchwianych emocji i tutaj również ich nie brakuje. Ani się obejrzycie, jak znów wciągnie Was wir zdarzeń.  

Poruszane w trylogii problemy dotyczą codzienności wielu ludzi. Nadwaga i jej konsekwencje w postaci nie tylko problemów zdrowotnych, ale i emocjonalnych, a także towarzyskich, brak wiary we własne siły i możliwości czy lęk przed zaufaniem drugiej osobie to tylko ułamek fabuły, pełnej trudnych spraw i tematów, o których warto mówić. Przedstawione są jednak prostym językiem, takim płynącym z serca.

Związek Kasi i Maksa dalej wisi na włosku. Karolina nie odpuszcza i robi się naprawdę niebezpiecznie. Dziewczyna zachowuje się jak psychopatka. Zrobi wszystko, żeby zatrzymać Maksa przy sobie. Czy posunie się do wyrządzenia krzywdy Kaśce, czy poprzestanie na groźbach? Maks miota się między poczuciem obowiązku a prawdziwym, głębokim uczuciem. Co wybierze?

Kim okazała się być tajemnicza Franciszka Księżopolanka, którą Kasia spotyka co jakiś czas? Miałam pewne podejrzenia i... sprawdziły się. Bardzo przypadła mi do gustu ta postać, mądra i zabawna jednocześnie. Oprócz Franciszki, moją sympatię wzbudziła Penelopa, terapeutka Kasi ze Szkoły Latania. Gdybym miała kiedyś uczestniczyć w jakiejkolwiek terapii, chciałabym, żeby prowadząca była tak dobrze przygotowana do swojego zadania, jak ona. Profesjonalna, ale nie zimna i zdystansowana. Widać było, że zależy jej na tych młodych ludziach, dla których odchudzanie to nie jest nic nieznaczący drobiazg. Podobało mi się jej zaangażowanie i świetny zmysł obserwacji. Powiecie, że to przecież tylko postać z książki. A ja myślę, że w realnym świecie wiele jest takich właśnie Penelop, które są dla innych prawdziwym oparciem w walce o lepsze jutro.

Dialogi, pełne emocji, czasem nawet bardzo mocnych, sprawiały, że bohaterowie ożywali w mojej głowie. Widziałam Zośkę opowiadającą o trudnym życiu i o czekającej ją fantastycznej przyszłości, a także Kaśkę, uryczaną po pachy i zawieszoną między "pragnę" a "boję się zaufać". Z uśmiechem obserwowałam również niesamowitą przemianę mentalną pana Roberta Laski, ojca Kasi. Z mruka i wiecznie niezadowolonego minimalisty w okazywaniu uczuć zamienił się w... człowieka. Może przesadą byłoby określanie go wrażliwym, ale powoli zaczynał przypominać osobnika o ludzkich odruchach. Podobało mi się rozkwitanie zahukanej do tej pory matki Kasi, Małgorzaty. W końcu odważyła się być kobietą, czasami nawet stanowczą, a do tego piękną i dobrą. W ogóle każdy z bohaterów w tej ostatniej części przeszedł jakąś przemianę. Nawet trzeźwo patrząca na świat Zośka odpadła, zapatrzona ślepo w oczy swojej pierwszej prawdziwej Miłości.

Zaskoczeniem jest finał powieści. Autorka pozwala nam wybrać, jak skończy się historia Kasi i Maksa. I całe szczęście, bo choć przeczytałam wszystkie zaproponowane możliwości, to już wybrałam swoją wersję i będę się jej trzymać :-)

Za możliwość objęcia książki patronatem dziękuję Autorce oraz

"Blisko chmur" Sylwia Trojanowska - recenzja [PATRONACKA]

Tytuł: "Blisko chmur"

Autor: Sylwia Trojanowska

Gatunek: powieść obyczajowa, młodzieżowa

Liczba stron: 320

Wydawnictwo: Axis Mundi

Cykl: Szkoła Latania, tom 2

Premiera: 24.07.2026

Moja ocena: 6/6

Drugi tom serii "Szkoła Latania" wcale nie wyjaśnia najważniejszych kwestii. Perypetie Kaśki i pozostałych bohaterów wciągają, a emocje nie słabną. 

Kaśka ma mętlik w głowie. Rozstała się z Maksem, ale jej serce ma zupełnie inne plany w tym temacie. Wciąż o nim myśli, następnie irytuje się na siebie, po czym... znów o nim myśli. Odchudzanie trwa, choć teraz dziewczynie jest zdecydowanie trudniej, ponieważ uczestnictwo w programie Szkoły Latania nierozerwalnie łączy się z Maksem. Z racji zamieszania uczuciowego motywacja też spadła, ale Key nie zamierza zaprzepaścić tygodni wyrzeczeń. Mimo rozterek bierze udział w spotkaniach. Jest jej o tyle łatwiej, że Penelopa przesunęła Maksa do innej grupy.

Maks próbuje przekonać Kasię, że to ją kocha nad życie, a nie Karolinę, która nachodzi dziewczynę wręcz jej grożąc. Nowe wiadomości dotyczące związku Karoliny i Maksa dobiły Kaśkę i zraniły do głębi. Postanowiła definitywnie zakończyć związek z ukochanym mężczyzną. Pomocny miał okazać się wyjazd na ferie do cioci Róży, do Zakopanego. Kilka dni z dala od zaborczej i gotowej na wszystko Karoliny, rozdartego Maksa i szalejącej w Kaśce burzy uczuć okazuje się być idealnym rozwiązaniem. Dziewczyna wyjeżdża, by przemyśleć i poukładać sobie wszystko. Czeka ją trudna decyzja: dać drugą szansę Maksowi czy odpuścić i zapomnieć? Co wybierze Kasia? Kto i w jaki sposób wpłynie na jej postanowienie?

Książka jest pełna ciepłych momentów i zabawnych dialogów. Akcja nie pędzi na łeb, na szyję, dzięki czemu możemy przyjrzeć się dokładniej głównej bohaterce i jej przemyśleniom, zachodzącym w niej zmianom, rozterkom, z którymi musi się zmierzyć. To typowa powieść obyczajowa, życiowa, o codzienności, w której czasami zdarzają się tak niesamowite sytuacje, że najlepszy scenarzysta by tego nie wymyślił.

Najlepsza postać tego tomu? Dla mnie to zdecydowanie dziewięcioletni Karolek Zarębski. Gdybym spotkała go w życiu realnym, już w pierwszych chwilach naszego spotkania prawdopodobnie skończyłby związany i zakneblowany w koszu na pranie, ale w książce bardzo mnie bawił.

Bohaterowie są dopracowani, ciekawi, trójwymiarowi. Każdy z nich jest wyjątkowy i ma w sobie to "coś", za co można go polubić lub się do niego uprzedzić. Nie ma tu wielu scen z Maksem i Kasią. Obserwujemy zmagania dziewczyny z własnymi uczuciami i poznajemy lepiej członków jej rodziny i niezastąpioną Zośkę, najlepszą przyjaciółkę w galaktyce.

"Blisko chmur" to powieść o sile miłości, przyjaźni i więzach rodzinnych. Warto spędzić czas z Kasią i pozostałymi bohaterami tej historii.

Za możliwość objęcia książki patronatem dziękuję Autorce oraz