"Cztery płatki śniegu" Joanna Szarańska - recenzja

Przechowywanie pewnych świerszczyków, robienie przysiadów w samochodzie, potajemne wyżeranie sąsiadom weków i wypijanie kompotów w piwnicy, kradzież sianka do szopki w wykonaniu dwóch ośmiolatek, a także polowanie na kochasia żony i wynajmowanie detektywa, by wyśledził kochankę męża, to tylko niektóre z sytuacji czekających na czytelników na kartach powieści "Cztery płatki śniegu". I chociaż książka jest w klimacie przedświątecznym, wcale nie przeszkadzało mi to w tym, by przeczytać ją po świętach :-)

Autorka zaprezentowała cały wachlarz ciekawych postaci, w większości mieszkających w jednym bloku, od chorobliwie skąpego Waldemara, któremu zdarzyło się od czasu do czasu zdegustować zawartość słoików z przetworami należących do sąsiadów (ale tylko wtedy, gdy stały na jego półce w piwnicy, bo co na naszej półce, to nasze, no nie?), przez wuefistę, który niespodziewanie został wychowawcą ośmiolatków, młodych rodziców malutkiego Piotrusia, aż po Zuzannę i Kajtka, którzy wzajemnie podejrzewali się o zdradę i różnymi sposobami usiłowali poznać prawdę. nad wszystkimi czuwała gospodyni, pani Malinowska, bez której cała ta historia byłaby zupełnie inna. 

Mnóstwo emocji, takich zwyczajnych, ludzkich. Samotność dziecka odtrąconego przez rówieśników, nastolatkowe "motylki w brzuchu" trzydziestolatki na myśl o nowo poznanym znajomym, walka samotnej matki o lepsze jutro dla niej i jej córeczki, samotność wśród ludzi, chęć zjednoczenia obcych sobie ludzi w ten jeden wyjątkowy dzień w roku... 

Krótkie rozdziały, opowiadające o życiu poszczególnych bohaterów, czyta się bardzo szybko. Tym szybciej, że z każdą stroną chce się więcej wiedzieć o tym, jak poradzą sobie w sytuacjach, które wymyśliła im autorka, a właściwie zgotowało życie. Bo wszystkie te wydarzenia mogłyby spotkać każdego z nas i na pewno w swoim otoczeniu każdy znalazłby niektórych bohaterów z kart książki. 

Zakończenie jest nostalgiczne i zmusza do zastanowienia się nad sobą, swoim życiem. Motywuje do zwrócenia uwagi na innych ludzi. Bywa przecież tak, że z premedytacją nie wpuszczamy innych osób do naszego życia, albo zwyczajnie nie dostrzegamy ich prób zbliżenia się do nas. Warto zatrzymać się i rozejrzeć, nie tylko w święta...

Moja ocena:

"Trzy po trzy" - instaprojekt #3

Po raz trzeci przynoszę Wam odpowiedzi trzech osób na trzy pytania dotyczące aplikacji Instagram. Mam nadzieję, że spodobają Wam się i z chęcią poznanie trzy świetne dziewczyny i ich konta. 

Tym razem moje pytania prezentują się następująco:

1. Wolisz posty z samymi zdjęciami czy takie, które zwierają również tekst i dlaczego właśnie takie?
2. Jakie kompozycje lubisz najbardziej na zdjęciach?
3. Bez jakich elementów nie wyobrażasz sobie zdjęć na IG?

Zapraszam do lektury!

***

Cześć! Nazywam się Magda.

Książki od zawsze są bardzo ważną częścią mojego życia. Mam 29 lat, jestem inżynierem. W wolnym czasie uwielbiam czytać książki, testować nowości i spacerować. Pół roku temu założyłam konto na Instagramie i wciągnęłam się w ten świat :)

1. Staram się, aby każdy wpis niósł ze sobą jakąś treść. Chociaż małą refleksję, która zostanie na dłużej lub pytanie dzięki, któremu można zawrzeć bliższą relację z innymi osobami.

2. Ciągle "szukam siebie", więc próbuję różnych ustawień i kompozycji. Najbardziej przypadają mi do gustu klasyczne "z lotu ptaka". Lubię kolorowe zdjęcia, testuję różne tła i dodatki.

3. Nie stawiam sobie przymusu obowiązkowych punktów na zdjęciu. Kocham różnorodność, nowinki kosmetyczne, kwiaty i kawę. Staram się te moje miłości pokazywać na zdjęciach, jednak podstawą zawsze są KSIĄŻKI :)

***

Jestem książkoholiczką, która uwielbia zatracać się w świecie książek. Opiniami na ich temat dzielę się na moim Instagramie, a od jakiegoś czasu staram się rozwinąć swojego BLOGA. Uwielbiam kawę, herbatę i zarywanie nocy z książką w ręku. 

1. Wolę posty z tekstem pod nim, ponieważ zawsze daje nam on jakieś informacje, nie tylko o książce, ale też o samym użytkowniku. Jednak wiem, że czasem można nie mieć dnia na wymyślenie dobrego opisu, więc niektóre zdjęcia nie muszą go mieć. 

2. Ważne, żeby zdjęcia do siebie pasowały. Sama lubię tworzyć jasne kompozycję, z małą ilością elementów, jednak u innych uwielbiam też te kolorowe i ciemne. Kiedy wszystko jest ze sobą zgrane, widać, że osoba przykłada się do wyglądu całej kompozycji. 

3. Na swoim Instagramie nie wyobrażam sobie zdjęcia bez komentarzy moich obserwatorów. Najlepsza część postu to pisanie z innymi na temat jakieś książki, planów czytelniczych, jak i nawet tego, jak komuś minął dzień. Poznaję w ten sposób wiele cudownych osób.

***

Jestem zawodowym książkoholikiem, a do tego niepoprawnym romantykiem. Aktualnie studiuję, a w wolnej chwili poświęcam się lekturze. Jak pewnie się domyślacie, czytam dużo romansów oraz literatury kobiecej. Uwielbiam dobrą kawę (zwłaszcza w towarzystwie książki!). Mając bzika na punkcie czytania, zaczęłam również tworzyć własne historie, które publikuję na wattpad.com. Poza tym od pewnego czasu prowadzę książkowego bloga. Ostatnio czerpię również mnóstwo frajdy z fotografowania, efekty możecie zobaczyć ma moim instagramowym profilu. 

1. Zdecydowanie wybieram posty z opisem i takie właśnie staram się dodawać na swój profil. Zdjęcie razem z odpowiednim tekstem tworzy w mojej głowie spójną całość. Poza tym lubię mieć kontakt z osobami, które mnie obserwują, więc dołączenie choćby krótkiego opisu jest dla mnie ważne. 

2. Najbardziej lubię zdjęcia, które wychodzą mi "przypadkiem". Czasem pomysł na sfotografowanie konkretnej kompozycji długo chodzi mi po głowie, ale kiedy patrzę przez obiektyw wygląda zdecydowanie gorzej niż w moim wyobrażeniu. Wtedy daję się ponieść fantazji i eksperymentuję, dopóki efekt końcowy mnie nie zadowala, dlatego też nie mam ścisłego schematu. 

3. Zdecydowanie bez książki. Kiedyś o niej zapomniałam (naprawdę!) i następnego dnia musiałam powtarzać całą kompozycję do zdjęcia. 

Pozdrawiam ciepło,

Anita

***

Dziewczyny, dziękuję za poświęcenie czasu na udział w moim projekcie. Jest mi bardzo miło z tego powodu i z przyjemnością przeczytałam Wasze odpowiedzi. To naprawdę ciekawe doświadczenie, móc poznać odpowiedzi różnych osób na te same pytania. Każdy odpowiada inaczej, z innego punktu widzenia, na swój sposób. 

Macie pomysł na kolejne pytania? Dajcie znać, chętnie zadam je następnym uczestnikom projektu "3 po 3" :-)

"Pudełko z marzeniami" Magdalena Witkiewicz, Alek Rogoziński - recenzja

Kiedy zaczęłam lekturę "Pudełka z marzeniami" duetu Witkiewicz - Rogoziński, nie wiem dlaczego, ale odniosłam wrażenie, że bohaterka żyje przynajmniej w dziewiętnastym stuleciu. Może to imię mnie zmyliło? Malwina. Albo figurka św. Ekspedyta w piwnicy? Trudno stwierdzić, w każdym razie wrażenie było interesujące. Później przyszło mi do głowy, że ta książkowa atmosfera pasuje idealnie do klimatu cudownego filmu pt. "Jasminum". Znacie? Ja uwielbiam i fabułę, i bohaterów :-) "Co się dziwisz?" ;-) 

Pomysł na fabułę genialny. Postaci świetnie stworzone, takie trójwymiarowe, pełne życia i energii. Babcia Janinka cudowna, szczególnie w połączeniu z koleżanką, panią Wiesią. Kłopotów to one nie lubią... 
Plan Kamila z wyeliminowaniem Rozalii - majstersztyk. 

Pomysł z pudełkiem z marzeniami był ciepły i taki do uśmiechania się na samą myśl. Bardzo chciałabym, żeby w realnym życiu każdy znał miejsce, gdzie ktoś z głową w chmurach stworzy takie pudełko marzeń. To musiało być wyjątkowe doświadczenie dla tych wszystkich ludzi, którzy przynosili swoje marzenia i wrzucali do pudełka mimo tego, że przecież mieli świadomość tego, że pudełko nie może być tak magiczne, by spełniało te ich marzenia... A jednak, przychodzili, wrzucali, wierzyli i... działo się! Przypadek? Nie sądzę... ;-)

Z dialogów Tomasza i Floriana uśmiałam się bardzo, podobnie jak z niektórych wypowiedzi pani Wiesi (Kojarzycie scenę, w której starsza pani czyta Michałowi list z klubu czytelniczego? Poplułam ekran czytnika ze śmiechu :D). W ogóle ta powieść składa się z genialnych rozmów i wypowiedzi poszczególnych bohaterów, ich emocji, niepewności, prób i błędów. Jak w życiu, tylko lepiej. Nie polubiłam tylko Cezarego i Radosława, ale taki chyba był zamysł autorów, bo stworzyli ich naprawdę bardzo antypatycznych :-)   
Rzecz jasna nie może być tak idealnie i nie napiszę samych superlatyw, bo jest jedna rzecz, która mnie irytowała podczas lektury. Ale pewnie powiecie, że się czepiam. Trudno. Nic na to nie poradzę, ja też popełniam błędy różnego formatu, ale bardzo mnie mierzi, kiedy autor tekstu stosuje formę "mi" na początku zdania... Sorry, to silniejsze ode mnie. Nie przejdzie mi przez gardło zdanie w stylu "Mi się to podoba", bo misie to mieszkają w ZOO, i tyle :) 

Moja ocena:

"Historia Adeli" Magdalena Knedler - recenzja

"Historia Adeli" jest bardzo poruszająca. Kiedy sięgałam po tę książkę, spodziewałam się zwykłej obyczajówki, a dostałam opowieść o pokonywaniu trudności, walce o siebie i wracaniu do życia po wielkiej tragedii. Kiedy zorientowałam się, jaki bagaż życiowy niesie na swoich barkach Adela, obawiałam się, że książka mnie zdołuje i rozważałam odłożenie jej na później, ale ostatecznie tego nie zrobiłam. I całe szczęście, ponieważ autorka poprowadziła mnie przez życie bohaterów w sposób bardzo wyważony. Choć emocji było dużo, to nie wszystkie były przytłaczające. Właściwie żadne nie były. Adela przeżywała trudne chwile, wiele musiała przepracować i zrozumieć, a także zmienić podejście do samej siebie i innych. Towarzyszenie jej w tej ciężkiej pracy nad zmianą było ciekawym doświadczeniem i bardzo się cieszę, że miałam możliwość uczestniczenia w tym, co rodziło się powoli między Adelą a Danielem. Dzięki pewnym zrządzeniom losu (bo uważam, że przypadki nie istnieją) połączyła ich bardzo dojrzała relacja. 

Podobało mi się to, że nie wszystko podane zostało od razu "na dzień dobry". W kolejnych rozdziałach zatytułowanych nazwami miesięcy, które wskazywały upływ czasu w powieści, autorka dawkowała istotne informacje, wciąż nie zdradzając wszystkiego. Nie przypuszczałam, że w powieści obyczajowej można tak stopniować napięcie!

Autorka świetnie pokazała ulotność życia, ale jednocześnie wagę wspomnień, tych trudnych, które mogą nas ściągnąć w przepaść, ale też tych dobrych, które pomogą nam się wydostać na powierzchnię. Poczucie winy i poczucie krzywdy, mogą bardzo łatwo zawładnąć nami do tego stopnia, że przegapimy szczęście, które się do nas uśmiecha. Dobrze być spostrzegawczym. Dobrze jest też trafić na kogoś, kto cierpliwie poczeka na chwilę, w której będziemy gotowi się otworzyć na "nowe". Tak właśnie stało się w przypadku Adeli, której historia naprawdę jest warta poznania, choć nie brakuje w niej smutku. Życie każdego człowieka to przeplatanka radosnych i trudnych chwil. Gdyby zawsze było dobrze, nie potrafilibyśmy tego szczęścia docenić. Smutki i troski przygniatają, ale pozwalają nam też spojrzeć na życie inaczej, docenić chwile radości. Poznaj Adelę, a zobaczysz, jak się to robi... 

Spodobały mi się nawiązania do artystów, muzyków, pisarzy. Autorka pomyślała o czytelnikach, którzy chcieliby sami sprawdzić pojawiające się w treści książki dzieła i zebrała je na końcu w listę propozycji do obejrzenia, przeczytania, posłuchania :-)

Z innych spraw, była to moja pierwsza książka przeczytana na czytniku i powoli zaczynam się przekonywać do tej wersji poznawania lektur ;-)

Moja ocena:

"Czarownica" Camilla Lackberg - recenzja

Wyczekałam się na ten dziesiąty tom, oj wyczekałam. Teraz znów czekam, na kolejny, a "Czarownica" dołączyła do poprzednich części na półce. Czy było warto?

Tym razem autorka zaserwowała nam trzy płaszczyzny czasowe. Obserwujemy czasy współczesne we Fjallbace, wydarzenia sprzed 30 lat, a także te rozgrywające się w Bohuslan, w XVII wieku. W pewien sposób wszystkie są ze sobą powiązane. 

Nie będę podrzucać informacji o fabule, bo po co? Jeśli ktoś zamierza przeczytać, to sam się dowie, a ten, kto nie planuje, pewnie i tak nie przeczyta mojej opinii ;-)

Przed lekturą i w jej trakcie zaglądałam do różnych recenzji i czytałam opinie na temat tej książki. Znalazłam przeróżne oceny, od zachwytów, przez obojętne, aż po bardzo negatywne. Wszystko zależy od tego, czego dany czytelnik spodziewał się po powieści. Dziesiąty tom cyklu zobowiązuje. Przy takiej liczbie zaczyna się robić ciut schematycznie, ale jeśli ktoś lubi styl danego autora, to z pewnością znajdzie w książce coś, za co można ją pochwalić. Ja znalazłam. "Czarownicę" czytało mi się dobrze. Ciekawiły mnie powiązania wątków, których wyjaśnienie pojawiło się dopiero w samej końcówce tej historii. Miło mi było znów spotkać się z Eriką i Patrikiem, choć muszę przyznać, że trochę kłuło w oczy ciągłe podrzucanie komuś dzieci przez Erikę. I to picie kawy zawsze i wszędzie - kawoholizm stosowany o każdej porze dnia i nocy. Chociaż podobno to w Szwecji jest normalne, więc ok, nie czepiam się :D 

Autorka poruszyła bardzo "modny" obecnie temat uchodźców. Nie wiem, czy podobał mi się sposób, w jaki ich przedstawiła. Może trochę ogólnikowy, ale z drugiej strony trudno byłoby skupiać się na relacjach mieszkańców z uchodźcami, skoro chodziło raczej o sprawę morderstwa dziecka, a uchodźcy byli jednym z elementów krążących wokół tego tematu.  

Podsumowując, "Czarownica" jest może słabsza od pozostałych tomów cyklu, ale nie przeszkadzało mi to cieszyć się lekturą. Założyłam, że to ma być mój czas z czytadłem dla przyjemności, a nie jakimś klasycznym dziełem czy naukową dysputą o sposobach ścigania przestępców. Dzięki temu podążałam za tropem mordercy wraz z bohaterami i tworzyłam możliwe rozwiązania makabrycznej zagadki.

Moja ocena:

Legenda: