"Motylek" Katarzyna Puzyńska - recenzja

Początkowo nie byłam przekonana, czy wszystkie zachwyty nad tą książką, które przeczytałam w sieci, mają sens. Akcja toczyła się raczej niemrawo, a bohaterowie przypominali mi filmy w stylu "U Pana Boga w ogródku". Ale że lubię ten film, postanowiłam dać powieści szansę i nie zawiodłam się. Jest to po prostu kryminał z dużą dawką powieści obyczajowej. Jeśli ktoś takie lubi, to mu się spodoba, a jeśli nie, to lepiej by szybko przebrnął przez pierwsze rozdziały, bo dalej zaczyna się rollercoaster. 

Znów trafiłam na książkę, gdzie akcja biegnie dwoma torami. W jednej odsłonie obserwujemy życie Marianny i koleje losów jej rodziny, które rozpoczynają się w latach 50. XX wieku. Drugi tor to czasy współczesne i wieś Lipowo, do której sprowadza się Weronika Nowakowska, psycholog po przejściach (rozwód). Wybrała to miejsce, aby w spokoju zacząć od nowa. Nie przypuszczała jednak, że nawet w tak spokojnych z pozoru wsiach może się wydarzyć coś strasznego. Nie trzeba było długo czekać. Pewnego dnia zostaje znalezione ciało zakonnicy. Kobieta prawdopodobnie została potrącona przez samochód. Nikt jej nie zna, ani nikt nie wie, do kogo przyjechała. Czas pokaże, że nie będzie to jedyna ofiara w tej okolicy...

Komisariat w Lipowie nie jest duży, ale jego pracownicy dostają szansę, by samodzielnie poprowadzić sprawy ostatnich morderstw. Dołącza do nich jedynie pani komisarz Klementyna Kopp. Jest ona dość specyficzną postacią. Ekscentryczna, zarówno w wyglądzie, jak i w sposobie wysławiania się, chyba w realnym życiu doprowadzałaby mnie do szału. "Stop. Czekaj." Chociaż kto wie, należałoby się o tym przekonać. "Ale!" Podczas lektury zarejestrowałam również ludzkie odruchy u tej pani ;-) "Okej. Dobra."

Intryga stworzona została po mistrzowsku. W pewnym momencie doszłam do wniosku, że jak zacznę podejrzewać kolejnego bohatera, to mi się zwyczajnie styki przegrzeją :D Przyznaję się bez bicia, że nie odkryłam wcześniej, kto jest mordercą. Fakt, że elementy układanki pojawiają się systematycznie, jednak nie udało mi się domyślić wcześniej rozwiązania. Autorka stworzyła bardzo przemyślaną i skomplikowaną historię, nie zapominając o myleniu śladów i podrzucaniu fałszywych tropów. 

Są i pewne minusy, ale to raczej lekko skrzypiące drobiazgi. Jednym z nich jest ciągłe określanie jednego z policjantów przymiotnikiem "młody". Ok, raz, żeby poinformować, że to młody facet, drugi raz, żeby o tym przypomnieć, ale przy dziesiątym zbitku wyrazów "młody Marek Zaręba" zgrzytałam już zębami... Podobnie inny policjant, któremu autorka stworzyła fryzurę porównywaną do tych noszonych przez czeskich piłkarzy, również zyskał stałe określenie "czeski piłkarz Janusz Rosół". 

Polecam, sama zamierzam sięgnąć po kolejne tomy z tej serii.

Moja ocena:

"Blizna" Danuta Chlupova - recenzja

Co zrobilibyście, gdyby nagle okazało się, że osoba, którą lubicie, szanujecie, cenicie, ma na sumieniu coś niewybaczalnego? Czy ta osoba straciłabym w Waszych oczach? Czy próbowalibyście się dowiedzieć, czy to, co wiecie o niej, jest prawdą? Szukalibyście informacji u źródła czy raczej okrężnymi drogami?

Czterdziestoletnia Katarzyna dostaje polecenie stworzenia filii firmy, w której pracuje, w Czechach, a dokładniej w Ostrawie. Nie jest zachwycona tym pomysłem, ale cóż zrobić. Pan każe, sługa musi. Choć kompletnie nie zna czeskiego, zgadza się na półroczny pobyt w Ostrawie. Do pomocy na miejscu ma sekretarkę i młodego tłumacza, studenta i pasjonata historii, Marcina. Niedaleko Ostrawy znajduje się mała wioska, Żywocice, gdzie w czasie II wojny światowej hitlerowcy rozstrzelali 36 Polaków. To miała być kara za atak partyzantów na gestapowców. Marcin opowiada Kasi tę tragiczną historię, a jej zaczyna świtać coś w głowie. Niektóre szczegóły tej historii w zadziwiający sposób pasują do znikomej dość wiedzy, jaką kobieta ma o przeszłości swojej teściowej... Czy podąży za prawdą? Co znajdzie w Żywocicach? Jak poszukiwania wpłyną na jej dotychczasowe życie?

Współczesne wydarzenia przetykane są historią sprzed lat, w której bohaterkami są Marta, mieszkająca w Żywocicach, i Tereska z Suchej, a także ich bliscy i znajomi. Co łączy dziewczęta, których młodość przypadła na trudne lata wojenne, z Katarzyną i jej bliskimi? 

Oprócz wątku detektywistycznego, nie zabrakło i obyczajowego. Rodzina Katarzyny to mąż Wiesław, córka Agata i syn Łukasz. Z biegiem lat gdzieś zapodziały się uczucia, osłabły więzi, wkradła się szara codzienność. Czy zauważą na czas, że oddalają się od siebie? Jak odnaleźć utraconą gdzieś bliskość?    

Nie spodziewałam się, że ta książka tak mnie wciągnie. Pochłonęłam ją, bo nie przeczytałam, lecz dosłownie pochłonęłam, w kilka godzin. Czas spędzony z bohaterami był pełen emocji i gorączkowych analiz, kto, z kim, dlaczego, jak, kiedy? Myśli kotłowały się w mojej głowie nie przymierzając, jak para w czajniku z gwizdkiem. Im bliżej byłam rozwiązania zagadki, tym woda w czajniku bardziej buzowała. 

Autorka nie pozwoliła na nudę. Całą historię opisała tak, że za każdym razem, gdy już wydawało mi się, że wiem wszystko, moja teoria rozsypywała się w pył przez jedną nową informację. Wskazówki dawkowane były regularnie, we właściwych momentach. Wszystko to nie pozwoliło mi odłożyć tej książki, aż poznałam zakończenie.

Polecam gorąco każdemu, kto uwielbia rozgryzać zagadki podczas lektury i interesuje się historiami rodzinnymi. Warto sięgnąć po tę powieść.

***

Moja ocena:

***

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Novae Res

"Trzy po trzy" - instaprojekt #4

Przed Wami nowa porcja wiadomości, które pozwolą Wam poznać kolejne instagramowiczki. Mam nadzieję, że mój projekt się podoba i ciekawi :-) Mnie zawsze interesuje, jakie dostanę odpowiedzi na moje pytania. Podejrzewam, że niektóre pewnie sprawiły trochę problemów, ale do tej pory wszystkie mini-wywiady były świetne, nie sądzicie? :-)

Zapraszam do lektury, oto moje pytania i trzy bohaterki czwartej odsłony projektu "Trzy po trzy".

1. Na co komu IG? Jak przekonałabyś kogoś do założenia konta na IG? 

2. Gdzie udostępniasz swoje posty z IG?
3. Jakie są plusy i minusy Instagrama?

***

Witam serdecznie, Marlena vel Jowita się kłania. Bookstagram prowadzę od bodajże stycznia 2017 roku, a natchnęła mnie do tego koleżanka (także bookstagramowiczka).

Dawniej stroniłam od książek, bo kojarzyły się jedynie z marnowaniem czasu. Teraz czas bez książki to czas zmarnowany! Uwielbiam czytać i każdą chwilę poświęcam na czytanie, a dzięki ludziom tworzącym bookstagram poznaję nowych autorów i poszerzam literackie horyzonty. 

1. Na co komu IG? Instagram obecnie służy jako nośnik reklamy nas samych. Bądźmy szczerzy, każdy like i obserwator to szeroki uśmiech na naszej twarzy, ale niech tylko liczba obserwujących spadnie, to wręcz pogrążamy się w żałobie. IG to taki różowy filtr na nasze zwyczajne życie. Jak bym kogoś przekonywała do założenia IG? Wcale, bo instagram uzależnia. 

2. Nigdzie więcej. Myślałam o założeniu bloga, ale brak mi czasu. 

3. Plusy - poznałam wielu sympatycznych ludzi o podobnych zainteresowaniach. Na IG znajduję też dużo inspiracji i ciekawostek.

Minusy - wciąga i uzależnia. Niepowodzenia z IG czasami odbijają się na naszej psychice, co prowadzi do kompleksów, zachwiania pewności siebie lub chorego podejścia do tego, co jest realnym, a co fikcyjnym życiem.

***

Mam na imię Marysia, jestem niepoprawną romantyczką uzależnioną od słodyczy oraz oczywiście książek. W sumie mogłabym całe życie spędzić na czytaniu książek.

Ad. 1. 

Na ten temat można napisać cały referat, a nie trzy zdania! Instagram daje dużo możliwości, dzięki niemu można nawiązać nowe znajomości z osobami, które mają podobne pasje, lub zostać anonimowym i wstawiać swoje zdjęcia, które przypadły nam do gustu i chcemy się nimi podzielić z innymi osobami. 

Ad.2. 

Moje wpisy i zdjęcia z Instagrama pozostają tylko na ig:) 

Nie posiadam bloga, jeśli mam coś do powiedzenia zostawiam to pod fotografią :) 

Ad. 3. 

Plusy - dzięki Instagramowi zaczęłam zwracać uwagę, jakie robię zdjęcia - staram się je lepiej wykadrować, szukam innej perspektywy, bawię się ostrością. 

Niezaprzeczalnym plusem jest też możliwości oglądania wielu pięknych profili. Wiele zdjęć naprawdę wbiło mnie w fotel, pomyślałam "wow, że też ktoś tak potrafi"; "że miał pomysł na takie ujecie". 

Zdecydowanym minusem jest pogłębiający się zakupoholizm - gdy widzę u innych jakąś nową pozycję książkową, od razu chcę ją mieć! 

Również gdy idę na zakupy i zauważam jakiś ładny detal, kwiaty, świeczki lub inne dodatki od razu myślę "o, przyda mi się do zdjęcia!" i kupuję!

***

Mam na imię Maja i prowadzę bloga Zaczytana do samego rana. Ponad rok temu, uzupełniając moją blogową działalność, profil @zaczytana_do_samego_rana pojawił się na Instagramie. 

1. Instagram jest miejscem pełnym wspaniałych doznań estetycznych, inspiracji i ludzi, którzy podzielają nasze pasje. Innym atutem Instagrama jest atmosfera, znacznie przyjemniejsza i spokojniejsza w porównaniu do np. Facebooka, niemal pozbawiona hejtu i zawiści. Nie trzeba robić pięknych zdjęć, w ogóle nie trzeba robić zdjęć, żeby stać się częścią tej społeczności, choćby jako obserwator. 

2. Posty, które tworzę z myślą o Instagramie w większości udostępniam tylko na tej platformie. Część oczywiście wykorzystuję na fanpage'u bloga na Facebooku, a zdjęcia w recenzjach na blogu. 

3. Plusy Instagrama w zasadzie wymieniłam w odpowiedzi

na pierwsze pytanie, natomiast minusy, które dostrzegam, są raczej czysto techniczne. Żeby zdjęcia trafiały do obserwatorów, żeby pojawiały się również innym użytkownikom, trzeba umiejętnie korzystać z hasztagów, różnicować je pod kolejnymi zdjęciami i unikać tych zakazanych, bo post może zostać zablokowany przez algorytmy Instagrama. Istotna jest ilość publikowanych zdjęć (nawet pora, w której pojawia się post), a zmiennych wpływających na zasięg posta jest pewnie więcej.

***

Dziewczyny, dziękuję Wam za poświęcony projektowi czas. Z ciekawością przeczytałam Wasze odpowiedzi! Cieszę się, że ten projekt spodobał się tylu osobom, bo dzięki temu niejedno konto, które do tej pory obserwowaliśmy, staje się trójwymiarowe. Możemy dostrzec za zdjęciami człowieka, który je tworzy i udostępnia innym :-)

Wkrótce kolejny odcinek "Trzy po trzy" :-) Mam nadzieję, że zajrzycie :-) Macie pomysł na pytania? Dajcie znać :-)

"Klucz zagłady" James Rollins - recenzja

Wiedzieliście, że James Rollins jest weterynarzem z polskim pochodzeniem? 

Długo szukałam tej książki, bo uparłam się czytać serię SIGMA w kolejności, ale wreszcie się udało i lekturę mam już za sobą. Rollins, jak zwykle, trzyma w napięciu cały czas, akcja momentami gna jak szalona, aż trudno się oderwać. Kolejne spotkanie z SIGMĄ, grupą uderzeniową DARPA, uważam zatem za niezwykle udane. Dla tych, którzy nie czytali jeszcze żadnego tomu napiszę, że do SIGMY należą byli żołnierze sił specjalnych, którzy po odejściu ze służby ukończyli różne uczelnie, aby móc działać w terenie. Stali się jakby żołnierzami-naukowcami. I każdy tom opowiada właśnie o misjach i wyjazdach w różne miejsca globu, gdzie na bohaterów czeka mnóstwo niebezpieczeństw oraz ukryte gdzieś rozwiązanie zagadki, którego poszukują. 

Tym razem mamy przed sobą trzy morderstwa na trzech kontynentach, które są ze sobą w pewien sposób powiązane. Na Uniwersytecie Princeton ginie pewien profesor genetyki. W Watykanie zostaje zamordowany ojciec Marco Giovanni. W Afryce Zachodniej zostaje zabity syn senatora. Wszystkie ofiary są powiązane pewnym znakiem, krzyżem druidów, który ktoś zostawił na ich ciałach. Co chce przekazać morderca poprzez ten tajemniczy znak? Czym jest Klucz Dnia Sądu Ostatecznego? Komu zależy na odnalezieniu i wykorzystaniu silnie toksycznej substancji przed żołnierzami SIGMY? Znów mnóstwo pytań i wiele wątków, których śledzenie wymaga odrobiny skupienia. Rollins po mistrzowsku potrafi połączyć realistyczne wydarzenia z legendami, a jako podsumowanie, wyjaśnia, co było prawdą, a co fikcją literacką.   

Lubię wprowadzenie w temat, które Rollins serwuje zawsze na początku powieści, a także podsumowanie, w którym pisze, co w tej historii było prawdą, a co fikcją. To dla mnie takie dopełnienie tych wszystkich wątków, które poruszył w danej książce. 

Choć uwielbiam książki Jamesa Rollinsa, muszę przyznać, że wciąż mylą mi się bohaterowie. Właściwie wszyscy mężczyźni są tutaj wysportowani i przystojni, więc trudno sobie ich wyobrażać równocześnie śledząc akcję i działania pozostałych postaci. Niedługo, bo właśnie w tym roku, ma wejść na ekrany film "Map of Bones", ekranizacja drugiego tomu serii. Ciekawa jestem, kiedy dotrze do polskich kin :-)

Najbardziej komiczną postacią według mnie jest Kowalski, jeden z członków SIGMY, ale nie naukowiec, a raczej mięśniak, którego zadaniem jest głównie chronić, wspierać i ratować towarzystwo z opresji. Jego komentarze zawsze mnie bawią.

"- Gdzie jesteśmy? - spytał Grey.

- W starych kanałach - odparła Rachele. (...)

Kowalski westchnął.

- Powinienem był się domyślić... - mruknął. - Wycieczka po Rzymie z Greyem musiała skończyć się w kanalizacji."

"- Poradzisz sobie? - spytał Kowalskiego.

Były marynarz wetknął do ust niedopalone cygaro.

- Nie martw się - odparł. - Zatopiłem tylko jedną jednostkę... nie, dwie..."


Moja ocena:

"Szeptucha" Iwona Menzel - recenzja

Sięgnęłam po tę książkę głównie ze względu na tytuł, z ciekawości, czy będzie w podobnym stylu do książki K.B.Miszczuk pod tym samym tytułem. Od razu mówię, że jest zupełnie inna, przede wszystkim realistyczna, bez elementów fantastycznych, ale równie ciekawa. 

Miejscem akcji jest polska wieś na Podlasiu, Waniuszki. To taka wieś z prawdziwego zdarzenia, gdzie ludzie żyją wśród nadbiebrzańskich pól i łąk spokojnie i tradycyjnie. W wiosce mieszka poważana przez wszystkich stara Oleszczukowa, miejscowa szeptucha, która dzięki ogromnej wiedzy leczy ludzi ziołami i modlitwą. Kiedy kobieta umiera, mieszkańcy wsi na jej miejscu widzą wnuczkę kobiety, Olesię. Dziewczyna odkłada na bok swoje plany studiowania medycyny i zostaje w Waniuszkach, gdzie przejmuje obowiązki babki. Mijają dni, a wielki świat kręci się jak szalony gdzieś obok Waniuszek. Tutaj króluje cisza, spokój, tradycja i Słowo Boże. Ludzie żyją nadal według zasad sprzed lat, a we wsi panuje wciąż ten sam ład. 

Autorka stworzyła cały wachlarz postaci, pełnych emocji, rozterek, radości i smutków, krzątających się wokół codziennych spraw, tak dla nich ważnych. Każdy z nich odmalowany jest inaczej, ma swój charakter i spojrzenie na świat wokół. Jedni są wścibscy, inny pomocni i pracowici, tu ktoś choruje, tam szuka swojego miejsca... Jak w życiu.  

Bardzo podobały mi się wypowiedzi mieszkańców wsi, ponieważ autorka włożyła w ich usta gwarę podlaską. Nie znam się na tyle, by wiedzieć, czy tak to faktycznie brzmiało, ale uważam, że klimat został zachowany. Świetnie skrojone dialogi, mieszające gwarę ze współczesnym językiem polskim, bardzo przypadły mi do gustu.  

Pewnego dnia do Waniuszek przyjeżdża "radaktór", filmowiec Alek Litwin. Intryguje go tajemnicza sprawa pewnego pustelnika, który rozwieszał na drzewach lalki. Ta makabryczna dekoracja w jego pustelni na moczarach została, lecz człowiek zniknął. Różne historie ludzie opowiadali, a Alek postanowił stworzyć z nich film. Z czasem okazało się, że nie tylko...

Polecam tę książkę, choć nie znajdziecie w niej zbyt wielu szeptuchowych tajemnic. To historia o ludziach i ich życiu. Ciekawa i wciągająca. Może i jakiś trup w szafie się znajdzie, ale tego nie gwarantuję.

Moja ocena: