czwartek, 15 października 2026

„Zima o poranku” Janina Bauman - recenzja


Tytuł: "Zima o poranku. Opowieść dziewczyny z warszawskiego getta"
Autor: Janina Bauman
Gatunek: autobiografia, wspomnienia
Liczba stron: 350
Wydawnictwo: Poradnia K
Moja ocena: 6/6

Poetycki tytuł „Zima o poranku” skrywa historię życia autorki książki, Janiny Bauman, która przetrwała koszmar Holokaustu. Aktualne wydanie zostało uzupełnione o niepublikowany wcześniej w Polsce rozdział o powojennych losach autorki. Wspomnienia wojenne pisarka spisała po wielu latach od zakończenia wojny, ponieważ autentyczne zapiski, choć ocalone z wojennej zawieruchy, ostatecznie nie przetrwały do czasów współczesnych.  

To niezwykle poruszająca opowieść o dorastaniu w cieniu wojny, strachu, utracie poczucia bezpieczeństwa i nieustannej walce o przetrwanie. Janina Bauman zabiera czytelnika do przedwojennej Warszawy, pozwalając mu poznać świat, który wraz z nadejściem okupacji bezpowrotnie się zmienił. Jej wspomnienia ukazują codzienność naznaczoną niepewnością, dramatyczne doświadczenia warszawskiego getta oraz trudne decyzje, od których zależało życie jej i najbliższych.

Największą siłą tej książki jest szczerość i powściągliwość narracji. Autorka nie potrzebuje przesadnych opisów ani patetycznych słów, by oddać grozę tamtych czasów. Może właśnie dlatego tekst ten nosi w sobie tak ogromną siłę. Pani Bauman pisze o strachu, samotności i cierpieniu, ale także o nadziei, odwadze i niezwykłej woli życia. Dzięki temu jej świadectwo nabiera wyjątkowej mocy, a historia przestaje być jedynie odległym wydarzeniem z podręcznika.

„Zima o poranku” to lektura trudna emocjonalnie, skłaniająca do refleksji nad ludzką naturą, granicami człowieczeństwa i znaczeniem pamięci. Pozostawia w czytelniku smutek, ale również wdzięczność za to, że takie świadectwa zostały ocalone od zapomnienia.

To książka, którą warto przeczytać nie tylko po to, by poznać historię jednej kobiety, lecz także po to, by lepiej zrozumieć losy tych, których młodość i marzenia zostały brutalnie przerwane przez wojnę. Przypomina, że za każdą historyczną datą kryją się konkretni ludzie, ich emocje, wybory i pragnienie, by mimo wszystko doczekać kolejnego poranka.

Przygotujcie się na wachlarz emocji i wiele wydarzeń opowiedzianych po prostu tak, jakby autorka siedziała z Wami przy stoliku i dzieliła się swoim życiem, popijając herbatę. Jakby była Waszą sąsiadką, znajomą, koleżanką, która dzieli się tym, z czym przyszło jej się zmierzyć, chociaż wcale tego nie chciała, a mimo to przetrwała.
 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Poradnia K

niedziela, 4 października 2026

"Dom smutku" Tomasz J. Nowak - recenzja


Tytuł: "Dom smutku"
Autor: Tomasz J. Nowak
Gatunek: horror, powieść grozy
Liczba stron:
Wydawnictwo: WasPos

Moja ocena: 5/6

"Dom smutku" to debiutancka powieść Tomasza J. Nowaka. Okładka sugeruje mroczne klimaty i tak jest faktycznie, ponieważ gatunkowo książka ta oscyluje w okolicach horroru i powieści grozy. Czy autorowi udało się stworzyć historię przerażającą i trzymającą w napięciu?

Bernard Rosiak pasjonuje się urbexem, czyli w skrócie eksploruje opuszczone budynki, co nie zawsze jest bezpiecznym zajęciem. Podczas wyjazdów towarzyszy mu koleżanka, Weronika. Z nakręconych materiałów Ben tworzy filmy, które publikuje na kanale YT. Kiedy pewnego dnia otrzymuje wiadomość od widzki o sierocińcu na Podlasiu, decyduje się zwiedzić to miejsce, licząc na rewelacyjny film. 

Z informacji od tajemniczej dziewczyny wynika, że miejsce to, zwane przez okolicznych mieszkańców Domem Smutku, pełne jest mrocznych tajemnic. Bernard zaczyna szukać dostępnych w internecie artykułów o budynku, a to, co znajduje, sprawia, że szybko wkręca się w temat i postanawia obejrzeć wraz z Weroniką opuszczony sierociniec. Chociaż przyjaciel Bena, Sławek, nie może z nimi jechać, pożycza urbexerom sprzęt do poszukiwania zjawisk paranormalnych. 

Na Podlasiu wszystko toczy się tak jak zwykle podczas tego typu wypraw do momentu, kiedy Ben i Wera podczas zwiedzania rozdzielają się, a kobieta niespodziewanie znika. Ben przeszukuje prawie cały budynek, jednak nigdzie jej nie ma. Mężczyzna w panice ucieka i wraca do domu, gdzie rozpoczyna prywatne śledztwo mające na celu uzupełnienie informacji o historii sierocińca i odnalezienie Weroniki. 

Czy sprzęt od Sławka okazał się przydatny? Co zastali na miejscu eksploratorzy? Dlaczego Dom Smutku cieszy się tak złą sławą? I skąd wzięła się ta ponura nazwa? Czy miejsce to naprawdę jest nawiedzone, jak twierdzą ludzie? To jedynie kilka pytań, na które odpowiedzi poznacie, czytając powieść. 

Początkowo akcja powieści nie jest dynamiczna, rozkręca się powoli, ale warto poczekać na przyspieszenie. Cierpliwi czytelnicy zostaną nagrodzeni, kiedy wydarzenia nabiorą tempa. Największe wrażenie robi duszna atmosfera panująca w samym sierocińcu. Opisy poszczególnych pomieszczeń i korytarzy, które na pierwszy rzut oka są puste, a z czasem okazuje się, że jednak nie do końca, wywołują dreszcz niepokoju. Dziwne dźwięki, płacz, sylwetki dzieci, jęki i szepty, które słyszą bohaterowie, wydają się nam towarzyszyć. Podczas lektury bardzo szybko zaczynamy przemieszczać się po budynku wraz z Werą i Benem i odczuwać ich emocje. Muszę przyznać, że jest w tej fabule moc, szczególnie że ten sierociniec istniał naprawdę. To dodatkowy plus, że powieść czerpie z prawdziwych dokumentów i materiałów archiwalnych, które autor umieścił także na końcu książki, co nadaje historii mroczny i realistyczny wymiar.       

Na koniec muszę jeszcze dodać swoje zdanie w bardzo ważnej dla mnie kwestii. Jestem wyczulona na jakość tekstu, który czytam, i tutaj trochę zabrakło mi troski redaktorskiej o tę wspomnianą jakość. Mam nadzieję, że jeśli kiedyś książka będzie miała wznowienie, ktoś pochyli się nad może drobnymi błędami, które jednak w całokształcie irytują i trochę psują kawał naprawdę dobrze zbudowanego horroru.


Za możliwość przeczytania książki dziękuję Autorowi i Wydawnictwu WasPos