"Dziewczynka z Sobiboru" Franco Forte, Scilla Bonfiglioli - recenzja

Tytuł: "Dziewczynka z Sobiboru"

Autor: Franco Forte, Scilla Bonfiglioli

Gatunek: literatura wojenna

Liczba stron: 328

Wydawnictwo: Bukowy Las

Moja ocena: 6/6

Czy wszyscy naziści byli po złej stronie mocy? Czy pracowali dla Wielkiej Rzeszy z własnej woli? Ilu było takich żołnierzy, którzy marzyli o tym, by wojna nigdy się nie wydarzyła? Zapewne lista byłaby długa, bo nie można wszystkich wrzucać do jednego worka...

Hans Heigel mieszka z żoną Ingrid i córeczką Hanne w niewielkim, spokojnym miasteczku Osnabruck. Jest Niemcem, ale nie popiera nazistowskich poglądów swoich pobratymców. Jednak jest również oficerem rezerwy SS, zatem i on zostaje w końcu wysłany do okupowanej Polski, gdzie w tysiąc dziewięćset czterdziestym trzecim roku obejmuje stanowisko zaopatrzeniowca magazynów w obozie koncentracyjnym w Sobiborze. Dopiero co przeżył ogromną osobistą tragedię, a tu nagle zostaje wrzucony w tryby nazistowskiej machiny śmierci. Nawet nie spodziewa się, co czeka go w Sobiborze i kolejnych miejscach kaźni, do których zostaje wysłany w czasie swojej służby. 

Pewnego dnia w Sobiborze, wśród więźniów prowadzonych na śmierć, Hans dostrzega niepozorną dziewczynkę, Leę. Mała jest łudząco podobna do jego ukochanej córeczki i w jednej chwili Heigel podejmuje decyzję. Postanawia uratować dziewczynkę przed śmiercią. Wkrótce okazuje się, że życie tego konkretnego dziecka staje się dla niego najwyższą wartością, do tego stopnia, że ryzykuje własne bezpieczeństwo, aby ochronić dziewczynkę przed komorą gazową. 

Przy okazji śledzenia kolejnych prób ocalenia Lei czytamy o warunkach życia, a właściwie wegetacji, w obozach w Sobiborze i na Majdanku. Widzimy więźniów, którzy postanawiają zaufać naziście, aby ratować dziecięce życie. I chociaż można się zastanawiać, jaki sens ma żałowanie hitlerowca, to chyba nie ma co tego rozważać. Każdy człowiek może mieć w sobie okruchy człowieczeństwa, jednak nie zawsze mają one szansę się ujawnić. Czy Hans pozostał człowiekiem, mimo nacisków jego przełożonych? Czy udało mu się uratować Leę, w której zobaczył własne dziecko? 

Chociaż książka w pierwszej chwili wywołała we mnie sprzeczne uczucia, bo obawiałam się, że to fantastyka obozowa, to jednak jest to prawdziwa historia, która ma swój koniec w rzeczywistości powojennej. 

"Polowanie na psy" Mieczysław Gorzka - recenzja

Przedostatni audiobook w mojej wakacyjnej subskrypcji to powieść kryminalna Mieczysława Gorzki pt. "Polowanie na psy". Była to pierwsza książka tego autora, którą poznałam. Przyznaję się, że nie zwróciłam uwagi na to, iż jest to pierwszy tom drugiej serii o komisarzu Marcinie Zakrzewskim. Pierwszej serii nie znam, ale możliwe, że kiedyś po nią sięgnę.

W odludnym miejscu ginie dwóch policjantów na służbie. Prowadzącym śledztwo w ej sprawie zostaje komisarz Marcin Zakrzewski. Morderca informuje policjantów, że będzie zabijał kolejnych stróżów prawa do momentu, aż znajdą człowieka winnego morderstwa z tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego pierwszego roku. Chodzi o śmierć starszego małżeństwa z Wrocławia. Sprawę tę prowadzili funkcjonariuszem MO: komisarz Piekło i sierżant Majer. Z powodu wprowadzenia stanu wojennego, zagadki morderstwa nie udało się rozwiązać. Komisarz Zakrzewski ma przed sobą trudne zadanie. Musi równocześnie prowadzić współczesną sprawę zabójstwa, a także wrócić do śledztwa sprzed lat, by spełnić żądanie mordercy. 

Autor prowadzi narrację dwutorową. Obserwujemy zarówno Zakrzewskiego obecnie, jak i Piekłę w czasach PRL-u. Każdy z nich ma własny styl prowadzenia śledztwa i swoje demony. Akcja jest wartka, śledztwa prowadzone są ciekawie i aż chce się słuchać, by poznać kolejne ustalenia. Nie muszę chyba dodawać, że głos Filipa Kosiora robi robotę :-)

Były momenty w audiobooku, w których trochę się gubiłam, ale myślę, że to bardziej problem słuchania, a nie czytania, bo jestem wzrokowcem i wciąż uczę się uważnego słuchania. Jeśli lubicie połączenie różnych ram czasowych, to polecam tę powieść.   

Tytuł: "Polowanie na psy"

Autor: Mieczysław Gorzka

Gatunek: kryminał

Czas trwania: 15 h 25 minut

Wydawnictwo: Bukowy Las

Cykl: Wściekłe psy, tom 1

Moja ocena: 5/6

     

"Moja siostra Rosa" Justine Larbalestier - recenzja

Tytuł: "Moja siostra Rosa"

Autor: Justine Larbalestier

Gatunek: thriller

Liczba stron: 416

Wydawnictwo: Bukowy Las

Seria: Myślnik

"Zawsze taka była. Zawsze. Próbuję ją powstrzymywać, ale za każdym razem wygrywa."

Mieliście kiedyś do czynienia z psychopatą? Lub chociaż z osobą, w której towarzystwie czuliście się nieswojo? Taka właśnie jest dziesięcioletnia Rosa, a jej starszy brat Che jest jedynym człowiekiem, który wie, jak niebezpieczna jest jego siostrzyczka o złotych lokach i słodkim uśmiechu.

Kiedy Rosa pojawiła się w rodzinie, Che miał 7 lat i dosłownie zakochał się w siostrze. Opiekował się nią, chronił, jak na starszego brata przystało. Rodzice, Sally i David, zajmowali się tworzeniem firm, co wymagało poświęcania pracy mnóstwa czasu i częstych przeprowadzek. Może dlatego nikt nie powiązał pewnych faktów i nie dostrzegł dziwnych zachowań dziewczynki. Zresztą była tak inteligentna, że potrafiła zachować najbardziej szokujące przemyślenia i działania dla siebie i... brata. Trudno powiedzieć, żeby go kochała. Ona nie darzyła nikogo żadnym uczuciem. Jak sama się wyraziła, był jej po prostu przydatny. Tylko on rozumiał jej rozważania i cierpliwie tłumaczył zagadnienia społeczne, które poruszała. Uczyła się szybko właściwych zachowań. Obserwowała otoczenie i kopiowała określone reakcje w poszczególnych sytuacjach. Płacz, śmiech, radość, entuzjazm, empatia - wszystko tak bardzo jej obce i sztuczne. Ale nie wszyscy potrafili dostrzec, jak bardzo jest przerażająca. Che bardzo długo był z tym wszystkim zupełnie sam. Wszystko zmieniło się, gdy Sally i David przyjęli propozycję utworzenia firmy dla starych przyjaciół, McBrunightów, niesamowicie bogatych i wpływowych ludzi, mieszkających w Nowym Jorku. Che powoli aklimatyzuje się w nowym miejscu, poznaje nowych przyjaciół, w tym córki państwa McBrunightów, zakochuje się i zatraca się w boksie, który trenuje od dawna. Co wyniknie ze zmiany otoczenia? Czym są aspołeczne zaburzenia osobowości i czy ludzie nimi dotknięci są niebezpieczni dla siebie i innych? Kto uwierzy w teorię Che dotyczącą jego siostry i czy nie będzie za późno na jakiekolwiek działania? 

Powieść Justine Larbalestier "Moja siostra Rosa" raczej nie jest pełna nagłych zwrotów akcji i rozlewu krwi, ale to wcale nie przeszkadza w narastaniu napięcia... Napisana w ciekawy sposób i pełna dialogów, które niejednokrotnie wywołały u mnie gęsią skórkę. Daje do myślenia, szczególnie jeśli ktoś nie miał do tej pory do czynienia z takim problemem i nie zna sposobu myślenia psychopatów. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Bukowy Las